Uzasadnienie
M.W. w skardze z dnia 11 września 2007 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego, że zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 ppsa i art. 257 ppsa wezwano skarżącego do nadesłania w terminie tygodnia od dnia otrzymania wezwania wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem skarżącemu przesłano druk urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF. W zakreślonym terminie (data na prezentacie) skarżący złożył wypełniony urzędowy formularz wniosku wnosząc o ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanka przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowane w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa oparta jest na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Przy czym muszą być to możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku strony okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny, zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy.
Minimalne wynagrodzenie adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej dla reprezentowania skarżącego wynosi 240 złotych netto (§18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163. poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Z oświadczenia skarżącego wynika, że samodzielnie prowadzi on gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczenia z pomocy społecznej w kwocie (...) złotych, jest właścicielem mieszkania o powierzchni (...) m2 stanowiącego (...) udziału w spadku i (...) arów nieruchomości gruntowej stanowiącej (...) udziału w spadku.
W ocenie referendarza sądowego skarżący wykazał, że bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania nie jest w stanie ponieść minimalnego wynagrodzenia adwokata. Miesięczny dochód skarżącego wynosi (...) złotych zaś minimalne wynagrodzenie adwokata ustanowionego dla reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie wynosi 292,80 złotych brutto. Porównanie obu kwot jednoznacznie wskazuje, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia minimalnego wynagrodzenia adwokata. Okoliczność ta świadczy również o tym, że poniesienie przez skarżącego kosztu minimalnego wynagrodzenia adwokata spowoduje uszczerbek w koniecznych dla niego kosztach utrzymania, niezależnie od rzeczywistej wysokości tych kosztów. Z tego powodu referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.
Wobec powyższego referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa i art. 246 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w sentencji.