Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2011r., sygn. akt II SAB/Lu 69/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę W. N. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie sprzedaży działki w drodze przetargowej.
Na postanowienie to, w dniu 20 maja 2011r. wniosła skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej – [...] J. K., ale z uwagi na przekroczenie terminu do wniesienie takiej skargi, Sąd – postanowieniem z dnia 31 maja 2011r. – skargę kasacyjną odrzucił. Sąd ustalił mianowicie, że doręczenie skarżącej uzasadnienia zaskarżonego wyroku nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2011r., a więc od tego dnia biegł 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej; skarga kasacyjna z dnia 20 maja 2011r. była więc spóźniona.
W dniu 17 czerwca 2011r. /data stempla pocztowego/ wskazana pełnomocnik złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Podniosła, że w dniu 10 maja 2011r. w jej imieniu akta sprawy przeglądała [...] – A. W., która ustaliła, że zaskarżony wyrok tut. Sądu oddalający skargę wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 22 kwietnia 2011r. i taką datę pełnomocnik przyjęła do ustalenia terminu na złożenie skargi kasacyjnej. Dopiero po odrzuceniu przez Sąd skargi kasacyjnej, pełnomocnik przeglądając ponownie akta zobaczyła potwierdzenie doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem z datą 15 kwietnia 2011r.
Pełnomocnik podniosła, że w dniu 10 maja 2011r. nie mogła wiedzieć, że doręczenie nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2011r., bo w tym dniu (10 maja) w aktach nie było potwierdzenia odbioru z datą 15 kwietnia, lecz wyłącznie potwierdzenie z datą 22 kwietnia 2011r. Jej zdaniem, to z powodu zaniedbań pracowników Sądu nie mogła się ona dowiedzieć o prawidłowej dacie doręczenia wyroku Sądu - potwierdzenie to nie zostało bowiem wszyte w aktach zgodnie z datą jego wpływu do Sądu (tj. 20 kwietnia 2011r.- co wyraźnie wynika z jego treści,), a więc nie można jej przypisać winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Sąd zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa, jeżeli strona
Nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Brak winy stanowi jednak konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu, przy czym wina rozumiana jest jako brak należytej dbałości o swoje interesy. W sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, a więc i do złożenia skargi kasacyjnej, jest nie tylko brak winy strony, ale również brak winy pełnomocnika. Kryterium braku winy polega na zachowaniu szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej w imieniu własnym albo mocodawcy.
W niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że reprezentująca skarżących [...] J. K. uchybiła terminowi złożenia skargi kasacyjnej bez swojej winy i bez winy skarżącej.
[...] w istocie podnosi, że przyczyną uchybienia terminowi było wadliwe ustalenie przez nią tego terminu, ale – jak podkreśla – takie błędne ustalenie wynikało nie z jej winy, lecz z zaniedbań pracowników Sądu.
Stanowisko takie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy bowiem stwierdzić, że ustalenie biegu terminów do dokonania czynności procesowej i czuwanie na tym, by terminy te zachować, jest podstawowym obowiązkiem strony. Z obowiązku tego nie zwalnia strony to, że nie korzysta ona z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika. W niniejszej sprawie, bezspornie odpis zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 15 kwietnia 2011r. i od tej daty biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej, o czym skarżąca została pouczona przy doręczeniu. Obowiązkiem skarżącej wynikającym z konieczności należytej dbałości o własne sprawy było pilnowanie tego terminu, zwłaszcza, że zamierzała ona zakwestionować wyrok Sądu w skardze kasacyjnej i w tym celu ustanowiła pełnomocnika w sprawie.
Należy mieć przy tym na uwadze, że już w dacie udzielania [...] J. K. pełnomocnictwa tj. 29 kwietnia 2011r. skarżąca była już w posiadaniu odpisu wyroku, o czym pełnomocnik wiedziała (skoro wskazała, że skarżąca nie potrafiła podać dokładnej daty jego doręczenia), a więc już z tym dniem pełnomocnik mogła podjąć właściwe czynności procesowe.
Wbrew ustaleniom pełnomocnika, w dniu 10 maja 2011r., kiedy po raz pierwszy przeglądała akta, nie było w aktach sprawy potwierdzenia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem z datą 22 kwietnia 2011r. – potwierdzenie z taką datą dotyczyło innego postanowienia – postanowienia referendarza z dnia 13 kwietnia 2011r., co wprost z tego potwierdzenia wynikało. Błędne było więc w tej sytuacji przyjęcie przez pełnomocnika, ze od tego dnia rozpoczynał się bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i błąd ten wynikał z nieuważnego przejrzenia akt.
Obowiązek starannego działania na rzecz mocodawcy wymagał od pełnomocnika skarżącej, by - w sytuacji, gdy w dniu 10 maja 2011r. stwierdziła ona, że w aktach nie ma potwierdzenia doręczenia skarżącej uzasadnienia wyroku, a jednocześnie niewątpliwie doręczenie nastąpiło już w kwietniu, co wiedziała od skarżącej – zwróciła się do biura podawczego Sądu z zapytaniem czy potwierdzenie odbioru wróciło już z poczty; jak bowiem wynika z akt, potwierdzenie z dnia 22 kwietnia 2011r. dotyczyło innego orzeczenia i było to wyraźnie na nim zaznaczone.
W tych okolicznościach nie ma podstaw do przyjęcia, że pełnomocnik uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej bez swojej winy, skoro nie dopatrzyła, że potwierdzenie z datą 22 kwietnia 2011r. dotyczy innego orzeczenia, a jednocześnie nie podjęła wszelkich starań, by z uwagi na to, że jej mocodawczyni nie pamiętała dokładnej daty doręczenia, ustalić tę datę w inny, możliwy i nie wymagający szczególnego wysiłku sposób.
W tej sytuacji zaniedbania pracowników Sądu nie świadczą o braku winy pełnomocnika skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z tych względów wniosek nie mógł być uwzględniony, dlatego Sąd orzekł, jak w sentencji.