Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczalność skargi warunkowana jest wyczerpaniem środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku bezczynności organu środkiem takim jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 KPA, wnoszone do organu wyższego stopnia.
W rozpoznawanej sprawie D. Sz. wniosła pismo datowane na dzień 07 stycznia 2005 r. zatytułowane "skarga", które za pośrednictwem Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w L. kierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. W dniu 21 stycznia 2005 r. powyższe pismo Prezydent Miasta L. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie wraz z odpowiedzą na nie. Ponadto tego samego dnia Prezydent Miasta L. wniósł pismo D. Sz. z dnia 07 stycznia 2005 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wraz z odpowiedzią na nie. Zgodnie z powołanym wyżej art. 37 § 1 KPA stronie na bezczynność organu administracji publicznej służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym w sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L.. O charakterze pism wnoszonych w postępowaniu administracyjnym nie świadczy ich tytuł ale treść. Dlatego Prezydent Miasta L. winien pismo D.Sz. z dnia 07 stycznia 2005 r. wnieść - co wynikało z jego nagłówka - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Skargę na bezczynność organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym. Dlatego D. Sz. może wnieść skargę na bezczynność Prezydenta Miasta L. po rozpoznaniu zażalenia wniesionego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta L. przed rozpoznaniem zażalenia na jego bezczynność przez samorządowe kolegium odwoławcze, czyni ją przedwczesną i jednocześnie niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej na wstępie ustawy.
Z powyższych względów należało postanowić jak w sentencji