Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 to jest w sprawach, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym i inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W dniu 16 sierpnia 2005 r. (data stempla pocztowego) H. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty w prowadzonym postępowaniu o wydzielenie wkładu gruntowego.
Wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalne po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stanowiącym, że na niezałatwienie sprawy w terminie (...) stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. z 2003 r., Nr 178, poz. 1749 ze zm.) postępowanie scaleniowe lub wymienne przeprowadza starosta, jako zadanie z zakresu administracji rządowej ze środków budżetu państwa, z zastrzeżeniem ust. 5-7 oraz art. 4 ust.
2. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starosty w sprawach z tego zakresu jest wojewoda. Organami wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. będzie więc Wojewoda.
Mając na względzie powyższe skarżąca powinna poprzedzić wniesienie skargi na bezczynność Starosty wniesieniem zażalenia na niezałatwienie przez niego sprawy w terminie do Wojewody. Wniesienie zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. jest formalnoprawną przesłanką dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej I instancji.
Z akt sądowo - administracyjnych oraz administracyjnych sprawy wynika, że H. L. nie poprzedziła wniesienia skargi na bezczynność Starosty do tutejszego sądu administracyjnego wniesieniem do Wojewody Lubelskiego zażalenia na niezałatwienie przez tenże organ administracji publicznej sprawy w terminie. Tym samym działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę H. L. na bezczynność Starosty jako niedopuszczalną należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.