Uzasadnienie
W dniu 17 grudnia 2013 r. (data nadania) S.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na podstawie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniosek o nałożenie na Koło Łowieckie nr [...]w [...] grzywny z powodu nieprzekazania temu Sądowi skargi z dnia 6 listopada 2013 r. na bezczynność koła w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 22 października 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie skarżący zażądał rozpoznania skargi na podstawie jej odpisu, który załączył do wniosku o wymierzenie grzywny.
Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 grudnia 2013 r. wniosek skarżącego o rozpoznanie skargi na podstawie jej odpisu został wyłączony do odrębnego rozpoznania i zarejestrowany pod sygnaturą II SAB/Lu 727/13.
W dniu 13 stycznia 2014 r. skarżący złożył w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez "zwolnienie go od opłaty sadowej w wysokości 100 zł" oraz ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 247 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności wniosku (skargi). Oczywista bezzasadność wniosku (skargi) zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że wniosek (skarga) nie może być uwzględniony. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy wniosek (skarga) kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731).
Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem wniosek S.P. o rozpoznanie skargi na podstawie jej odpisu, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 55 § 2 p.p.s.a., jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.
Analiza powyższego przepisu, leżącego u podstaw rozpoznawanego wniosku, nie pozostawia wątpliwości, że zakłada on określoną chronologię zdarzeń. Ze sformułowania "jeżeli organ nie przekazał skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie (...)" wynika bowiem, że aby dopuszczalne było wniesienie żądanie rozpoznania sprawy na podstawie odpisu skargi konieczne jest uprzednie wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. oraz dalsze – pomimo wymierzenia grzywny - uchylanie się organu od przedstawienia sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę.
W stanie niniejszej sprawy, jak wskazano wyżej, wniosek o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi wniesiony został wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu nr [...] w[...], nie zaś w warunkach, o których mowa w art. 55 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowy wniosek należy zatem uznać za przedwczesny i z tego powodu niedopuszczalny, co stanowi podstawę jego odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji wniosek ten odpowiada kryteriom wniosku oczywiście bezzasadnego, przez co żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.