Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa, skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji.
Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] zarzucając temu organowi niewykonanie wyroku WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 37/10 dotyczącej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej
W świetle przepisu art. 37 § 1 kpa w tej sytuacji skarżącym przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Pomimo wezwania skarżących przez Przewodniczącego Wydziału do przedłożenia Sądowi kopii zażalenia, o którym mowa w cyt. przepisie, skarżący nie przedstawili jej, natomiast część z nich (Z. Dz. B.G., W. K., H. Z., W. K., H. H., L. K., J. B., S. K.) złożyła pismo z dnia 12 listopada 2010r., w którym wyjaśniła, że "po rozprawie w Sądzie skarżący nie składali żadnych zażaleń do LWINB ani do GINB"; potwierdził do również organ I instancji w odpowiedzi na skargę z dnia 11 października 2010r.
Z uwagi zatem na to, że skarżący nie wykazali, by zachowali tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, skarga jako niedopuszczalna nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.