Uzasadnienie
Po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 27 września 2007r. wyroku oddalającego skargę T. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego, skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
W formularzu wniosku oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, a utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości 597 zł brutto miesięcznie.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3) i może być uwzględnione, gdy wnoszący jest osobą, której środki do życia ze względu na okoliczności życiowe są na tyle ograniczone, że zaspokajają jedynie podstawowe potrzeby życiowe w związku z czym poniesienie przez nią nawet części kosztów sądowych prowadziłoby do powstania uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny.
Przedstawione przez skarżącą oświadczenie na okoliczność jej sytuacji majątkowej daje podstawę do przyjęcia, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego. Instytucja prawa pomocy obwarowana jest przesłanką braku realnej możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania i może być stosowana w okolicznościach nadzwyczajnych, skrajnie trudnych; ponadto nie może być ona jedynie iluzoryczna.
W ocenie Sądu sytuacja T. W. utrzymującej się wyłącznie z niskiej emerytury uzasadnia uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy, tym bardziej, że na tym etapie postępowania brak profesjonalnego pełnomocnika mógłby ograniczyć prawo skarżącej do sądu.
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.