Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 listopada 2010 r. A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] podnosząc, że organ ten nie wykonał decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...]. W skardze powyższej wniósł także o zwolnienie go od wpisu od złożonej skargi.
Sąd zważył, co następuje
W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558).
Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest właściwość sądu administracyjnego polegająca na braku możliwości wszczęcia sprawy sądowoadministracyjnej z uwagi na braku kognicji tego sądu do rozpatrzenia sprawy (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podkreślić należy, że przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] dotycząca nie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...].
W związku z tym wskazać należy, iż działanie organu polegające na podjęciu czynności w celu wykonania decyzji organu drugiej instancji nie ma cech form działania administracji, wymienionych w przepisach p.p.s.a. i z tego względu zaniechanie organu w tym zakresie nie podlega zaskarżeniu do sądu.
Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.