Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. i K. S. na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nierozpoznaniu ich wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie niezgodnego z prawem wykonania robót budowlanych przy przebudowie ulicy w G., w tym zjazdu na posesję skarżących. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, iż wprawdzie właściwym organem do rozpoznania wniosku skarżących jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, to jednak Wójt Gminy w zakresie, w jakim nie przekazał przedmiotowego wniosku skarżących do organu właściwego (do czego był zobligowany na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.) – pozostaje w bezczynności. Z uwagi jednak na niewyczerpanie przez skarżących środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Pismem z dnia 24 stycznia 2009 r. M. i K. S. wnieśli o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 9 stycznia 2009 r. poprzez orzeczenie o całości skargi, w szczególności o bezczynności Wójta Gminy. Skarżący kwestionują orzeczenie Sądu, wskazując, iż powołana podstawa odrzucenia skargi jest nietrafna, bowiem nie przysługiwał im środek zaskarżenia (zażalenie). Ponadto w ocenie skarżących Sąd niewłaściwie określił przedmiot sprawy przez co do rozpoznania ich sprawy powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych, nie zaś jak twierdzi Sąd przepisy ustawy Prawo budowlane.
Sąd zważył, co następuje
Z akt sprawy nie wynika, by zachodziły okoliczności czyniące wniosek o uzupełnienie postanowienia niedopuszczalnym (art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Odpis postanowienia z dnia 9 stycznia 2009 r. doręczono skarżącym w dniu 23 stycznia 2009 r., zaś przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 27 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego), a zatem wniosek o uzupełnienie postanowienia został wniesiony z zachowaniem czternastodniowego terminu określonego w art. 157 § 1 p.p.s.a.
W tej sytuacji wniosek skarżących podlegał merytorycznemu rozpoznaniu.
Z art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, iż strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dopuszczalność uzupełnienia wyroku (postanowienia) jest konsekwencją zasady, według której Sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. W niniejszej sprawie Sąd rozstrzygnął o całości sprawy, bowiem odrzucił skargę (w całości), dlatego też wniosek o uzupełnienie postanowienia, jako niezasadny podlegał oddaleniu.
Ubocznie należy wskazać, iż Sąd nie odnosił się do argumentów podnoszonych przez skarżących we wniosku o uzupełnienie wyroku (postanowienia), ponieważ w istocie stanowią one zarzuty, które mogą być podnoszone wyłącznie w skardze kasacyjnej rozpoznawanej przez sąd wyższej instancji (Naczelny Sąd Administracyjny), tym bardziej, że skarżący domagając się stwierdzenia bezczynności organu w sytuacji, gdy Sąd odrzucił skargę - w rzeczywistości wnoszą o zmianę (uchylenie) postanowienia, nie zaś o jego uzupełnienie.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.