Uzasadnienie
Z. W. w dniu 23 lutego 2004 r. złożył skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej dotyczącą usług opiekuńczych.
Do skargi dołączył odpis zażalenia skierowanego w dniu 4 września 2003 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z treści zażalenia wynika, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej nie przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do rozstrzygnięcia wniosku z dnia 7 sierpnia 2003 r. – o zmianę decyzji i wniosku z dnia 4 sierpnia 2003 r. – o wznowienie postępowania, przez co – zdaniem skarżącego naruszył art. 231 kpa i pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wnosił o jej oddalenie wyjaśniając, że wniosek dotyczący wznowienia postępowania i zmiany decyzji w sprawie odmowy przyznania usług opiekuńczych, zakończonej decyzją SKO z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr SKO.[...] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnęło decyzją odmowną z dnia [...] listopada 2003 r. Nr SKO.[...].
Ponadto organ I instancji w sprawie [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. odmówił pomocy w postaci usług opiekuńczych, a skarżący otrzymał w/w decyzję w dniu 4 lipca 2003 r.
Organ powołał się także na 23 dowody w postaci pism, oświadczeń i wniosków Z. W. oraz decyzji i pism organów obu instancji pochodzących z okresu od 1 kwietnia 2003 r. do 24 listopada 2003 r., a dotyczących różnych form pomocy społecznej /w tym usług opiekuńczych/ związanych z osobą Z. W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie niniejszej skarżący zarzuca bezczynność organom I instancji /Kierownikowi OPS / mającą polegać na nieprzesłaniu organowi właściwemu /SKO / wniosków w przedmiocie wydanych ostatecznych decyzji dotyczących usług opiekuńczych, które to wnioski skarżący miał złożyć w Ośrodku Pomocy Społecznej w dniach 4 i 7 sierpnia 2003 r.
Z nadesłanych sądowi akt administracyjnych nie wynika, by Z. W. składał do organu I instancji w dniach 4 sierpnia 2003 r. i 7 sierpnia 2003 r. jakiekolwiek wnioski o zmianę decyzji bądź wznowienie postępowania w sprawach dotyczących usług opiekuńczych, do rozpoznania których to wniosków właściwym byłby organ II instancji. Sam skarżący również nie przedstawił odpisów tychże wniosków ani nie wskazał sygnatury akt bądź dat takich decyzji ostatecznych, które miałyby być wzruszone w trybie nadzwyczajnym /art. 155 lub 145 kpa/.
Zwrócić należy uwagę, że kwestia przyznania skarżącemu pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych jest przedmiotem decyzji wydawanych przez uprawnione organy obu instancji.
I tak Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie SKO.[...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2003 r. odmawiającą przyznania Z. W. pomocy społecznej w postaci usług opiekuńczych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że skarżący w toku trwającego postępowania składa szereg pism i wniosków różnie nazwanych, dotyczących tego postępowania /np. zażalenie z dnia 31 lipca 2003 r. na niezałatwienie wniosku w terminie, wnioski z dnia 12 maja i 2 czerwca 2003 r. o przyznanie usług opiekuńczych, “skarga" z dnia 11 lipca 2003 r. dotycząca nie wydania przez organ I instancji decyzji na jego wniosek z dnia 12 maja 2003 r./.
Pisma te – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego mają na celu skomplikowanie prowadzonego przez organy obu instancji postępowania administracyjnego. O rozpoznawaniu przez wymienione organy licznych wniosków skarżącego świadczy i to, że kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. SKO na podstawie art. 149 § 3 kpa i art. 145 § 1 pkt 3 kpa odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tegoż Kolegium z dnia [...] sierpnia 2003 r., natomiast postanowieniami z dnia [...]listopada 2003 r. w sprawach SKO.[...] i SKO.[...] SKO uznało za nieuzasadnione zażalenia Z. W. na niezałatwienie przez organ I instancji wniosku z dnia 4 kwietnia 2003 r. w przedmiocie usług opiekuńczych i zażalenia na bezczynność SKO w rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2003 r., które to odwołanie SKO faktycznie już rozstrzygnęło decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W świetle art. 149 cytowanej ustawy – Sąd uwzględniając skargę na bezczynność wymienionych organów zobowiązuje dany organ do wydania stosownego aktu np. decyzji administracyjnej lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa. Zobowiązanie takie może nastąpić, gdy przepisy prawa przewidują działanie organu w określonej formie prawnej, a organ pozostaje w zwłoce z wydaniem aktu prawnego.
Z dowodów sprawy niniejszej nie wynika, by sytuacja taka zachodziła, a zatem brak podstaw do zastosowania przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/.
Dlatego też skargę jako niezasadną należało oddalić na mocy art. 151 powołanej ustawy.