Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r., nr OPS.450.710.2022 Wójt Gminy Niemce odmówił T. W. (dalej jako: "skarżąca") przyznania specjalnego zasiłku celowego oraz zasiłku okresowego z przeznaczeniem na opłacenie opieki.
W dniu 3 stycznia 2023 r. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji w siedzibie Urzędu Gminy Niemce.
W dniu 12 stycznia 2023 r. odwołanie wraz z aktami sprawy zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie.
Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr SKO.41/359/OS/2023 rozpatrzyło odwołanie skarżącej i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W dniu 28 kwietnia 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie wpłynęło ponaglenie skarżącej z dnia 26 kwietnia 2023 r. dotyczące niezałatwienia sprawy ww. odwołania od decyzji z dnia 27 grudnia 2022 r.
Decyzja Kolegium z dnia 28 kwietnia 2023 r. została doręczona skarżącej w dniu 9 maja 2023 r. (k. 32 akt adm. II inst.).
W dniu 11 maja 2023 r. za pośrednictwem organu odwoławczego skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie nierozpatrzenia odwołania od decyzji Wójta Gminy Niemce z dnia 27 grudnia 2022 r. nr OPS.450.710.2022.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Sąd wskazuje, że w sprawie wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracyjne, już po zakończeniu postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny podjął dwie uchwały, uznając w nich, że skargi takie są niedopuszczalne.
W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
W kolejnej uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.". W jej uzasadnieniu wskazano, że przyjęty w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy.
Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, bowiem powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zajętym w uchwale i przyjąć wykładni prawa odmiennej od tej, która została zaakceptowana przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że odwołanie skarżącej zostało rozpoznane przez wydanie decyzji w dniu 28 kwietnia 2023 r., która została doręczona skarżącej w dniu 9 maja 2023 r. W związku z rozpoznaniem odwołania i doręczeniem decyzji skarżącej, wniesiona do tut. Sądu skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania była nieuzasadniona.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2023 r., jako decyzja wydana przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji), była decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.
Skoro więc skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania została wniesiona już po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej to taka skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
Dodatkowo należy wskazać, że okoliczność złożenia ponaglenia w toku postępowania administracyjnego jest w okolicznościach sprawy nieistotna, ponieważ podlega badaniu dopiero po ustaleniu istnienia przedmiotu skargi (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 2881/21).
Mając na uwadze, że skarga T. W. na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona w dniu 11 maja 2023 r., a zatem po wydaniu przez organ decyzji ostatecznej z dnia 28 kwietnia 2023 r. tj. po zakończeniu przez organ postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania skarżącej, to skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.