Uzasadnienie
T. W. w skardze z dnia 13 października 2009 r. zarzuciła Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosków: z dnia 11 czerwca 2009 r., z dnia 19 czerwca 2009 r. oraz z dnia 7 października 2009 r. o przyznanie usług opiekuńczych.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wnioski T. W.: z dnia 11 czerwca 2009 r., z dnia 19 czerwca 2009 r. oraz z dnia 7 października 2009 r. zainicjowały, zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowania administracyjne w sprawach usług opiekuńczych (art. 50 i nast. ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – Dz. U. z 2008 r., Nr 115 poz. 728 ze zm.). Sprawy te organ administracji zobowiązany był załatwić przez wydanie decyzji (art. 104 § 1 k.p.a.).
Istnienie po stronie organu pomocy społecznej prawnego obowiązku wydania decyzji oznacza, iż w świetle art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga na bezczynność tego organu była dopuszczalna.
Ponadto skarżąca przed wniesieniem skargi wniosła zażalenie na bezczynność organu w zakresie rozpoznania przedmiotowych wniosków przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a., wyczerpując tym samym tryb określony w art. 52 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie nie zachodzi zatem, wbrew stanowisku organu administracji wyrażonym w odpowiedzi na skargę, żadna z podstaw odrzucenia skargi wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a.
Dopuszczalność skargi nie oznacza jednak, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, że skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie orzekania przez sąd administracyjny.
W myśl art. 149 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Niewątpliwe więc jest, że przepis ten ma zastosowanie, jeśli organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 p.p.s.a.
Sytuacja taka zaistniała w sprawie niniejszej, gdyż, jak wynika z akt administracyjnych, organ administracji decyzją z dnia [...] r., nr [...] przyznał T. W. pomoc w postaci usług opiekuńczych, rozstrzygając w ten sposób w przedmiocie jej wniosków z dnia 11 czerwca 2009 r., z dnia 19 czerwca 2009 r. oraz z dnia 7 października 2009 r. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 12 listopada 2009 r.
Zatem, wydanie decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wniosków T. W. objętych niniejszą skargą na bezczynność nastąpiło po wniesieniu tej skargi do sądu w dniu 13 października 2009 r., ale przed datą orzekania co do tej skargi przez sąd.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2 cytowanego przepisu.
Załatwienie sprawy przez wydanie decyzji czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność i uzasadnia umorzenie tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 – Lex nr 463487).
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.