Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. jest bezczynność Wójta Gminy polegająca na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia [..]. o przyznanie świadczeń pomocy społecznej.
W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Sąd zważył co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy społecznej. Natomiast wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy (ust. 2 cyt. ustawy).
W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
Okoliczność powyższa zachodzi w niniejszej sprawie.
Przedmiotem skargi M. W. jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia [..]. dotyczącego świadczeń z pomocy społecznej. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w sprawie tego wniosku toczyło się, ponieważ organ administracji podejmował niezbędne czynności, o czym M. W. był na bieżąco informowany. Ponadto Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej pismem z dnia [..]., nr [..] poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek z dnia [..]. będzie rozpatrzony w terminie do 23 listopada 2007 r. Przyczyną przedłużenia załatwienia przedmiotowej sprawy uzasadnił brakiem aktualnych dokumentów świadczących o niezdolności M. W. do podjęcia pracy, a które to zaświadczenia zobowiązał się on dostarczyć organowi administracji.
Skoro więc dana sprawa administracyjna toczyła się zgodnie z przepisami prawa tzn. w terminie określonym przez art. 35 i 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oczywistym jest, iż organ administracji publicznej w przedmiotowej sprawie nie pozostawał w bezczynności i wywiązał się ze swoich ustawowych obowiązków.
Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odmowa przyznania skarżącemu prawa pomocy w oparciu o art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.