Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2006 r. Z. W. złożył skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Wskazał, że organ nie rozpatrzył jego wniosków o pomoc społeczną, złożonych 3 stycznia 2006 r. i 8 lutego 2006 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie poprzedził pismem, nazwanym skargą na niezałatwienie sprawy, złożonym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu 13 lutego 2006 r.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wnosił o jej oddalenie, jako oczywiście niezasadnej. W uzasadnieniu podnosił, że na skutek wniosku Z. W., złożonego 3 stycznia 2006 r. organ podjął czynności. W toku postępowania koniecznym było przedłużenie terminu załatwienia sprawy, który organ wyznaczył do 28 lutego 2006 r. Skarżący został pisemnie zawiadomiony o nowym terminie rozstrzygnięcia jego wniosku. Natomiast odnośnie wniosku Z. W., złożonego dnia 8 lutego 2006 r., ustawowy termin na załatwienie tej sprawy upłynie z dniem 8 marca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje
Skarga Z. W. jest niezasadna.
Pismo Z. W. złożone 13 lutego 2006 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy potraktować, jako zażalenie z art. 37 § 1 k.p.a., które stanowi o dopuszczalności skargi na bezczynność organu pierwszej instancji w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /.
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, jako organ pierwszej instancji, nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi, skoro na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. przedłużył termin załatwienia sprawy do 28 lutego 2006 r. / pismo z dnia 1 lutego 2006 r. /. Przedłużenie terminu załatwienia sprawy było zasadne. Wynikało z konieczności wyznaczenia kolejnego terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.
Także w dacie wyrokowania w sprawie niniejszej organ nie pozostawał bezczynny. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej dokonał oceny pism Z. W., składanych kolejno 3 stycznia 2006 r., 16 stycznia 2006 r., 23 stycznia 2006 r. oraz 8 lutego 2006 r. i w dniu [...]marca 2006 r. wydał decyzję o odmowie przyznania Z. W. specjalistycznych usług opiekuńczych. Jeśli Z. W. uznał ją za błędną lub niepełną, to dla zgłoszenia w tym przedmiocie zarzutów winien wystąpić odpowiednio z odwołaniem / art. 127 § 1 k.p.a. / lub z wnioskiem o uzupełnienie decyzji / art. 111 § 1 k.p.a. /.
Stan bezczynności organu istnieje, gdy organ nie rozstrzyga o żądaniu strony, pomimo upływu terminów załatwienia sprawy z art. 35 k.p.a. bądź z art. 36 § 1 k.p.a. Ten stan musi istnieć także w chwili wyrokowania przez sąd administracyjny w sprawie ze skargi na bezczynność.
Wydanie decyzji załatwiającej sprawę administracyjną przed rozstrzygnięciem skargi na bezczynność przez sąd administracyjny / nawet jeśli wydanie aktu administracyjnego nastąpiło po upływie terminów na załatwienie sprawy / oznacza, że organ administracji nie pozostaje w bezczynności. W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu administracji nie podlega uwzględnieniu.
Uwzględnienie skargi na bezczynność przez sąd administracyjny, polega na wydaniu wyroku, który zobowiązuje organ administracji do załatwienia sprawy przez wydanie aktu administracyjnego / art. 149 powoływanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /. Natomiast sąd administracyjny nie może zobowiązywać organu do wydania aktu, który został wydany przed dniem wyrokowania w sprawie ze skargi na bezczynność. W takiej sytuacji przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, jakkolwiek stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, to uniemożliwia uwzględnienie skargi na bezczynność.
Natomiast w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej okoliczność czy wydane rozstrzygnięcie administracyjne odpowiada prawu, czy sprawa została załatwiona prawidłowo, nie podlega kontroli sądowej. Ocena legalności powziętej decyzji administracyjnej wykracza poza granice sprawy ze skargi na bezczynność, w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pismo złożone Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 8 lutego 2006 r. nie stanowiło nowego wniosku. Było kolejnym pismem w sprawie zainicjowanej tym, złożonym organowi w dniu 3 stycznia 2006 r. Z. W. nie zawarł w nim nowych żądań. Kwestionował zasadność przedłużenia terminu załatwienia sprawy z wniosku złożonego 3 stycznia 2006 r. Wyrażał pogląd, że rozpatrywana sprawa administracyjna nie jest skomplikowana. W tych okolicznościach pismo Z. W. złożone dnia 8 lutego 2006 r., nie spowodowało wszczęcia nowej, odrębnej sprawy administracyjnej i Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej nie miał obowiązku wydania kolejnego, odrębnego rozstrzygnięcia.
Podsumowując, należy stwierdzić, że postawiony Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej zarzut bezczynności jest niezasadny.
Z tych względów na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu uzasadnia art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).