Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2013 r. r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N., polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczącego pomocy na dożywianie w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] stycznia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że Z. W. złożył wnioski o udzielenie pomocy datowane na [...] stycznia 2013 r., [...] stycznia 2013 r., [...] stycznia 2013 r.
Powyższe wnioski dotyczyły udzielenia pomocy w postaci usług opiekuńczych pomocy w postaci zasiłku pieniężnego z rządowego programu " pomoc państwa w zakresie dożywiania"
Dnia [...] stycznia 2013 r. Kierownik Ośrodka pomocy Społecznej w N. pismem nr [...] poinformował Z. W. o wizycie pracowników socjalnych w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na złożone wnioski. W dniu [...] stycznia 2013 r. pracownicy socjalni przyjechali do miejsca zamieszkania Z. W. i wówczas brama wejściowa na posesję była zamknięta. Z wizyty pracownik sporządził notatkę służbową.
Dnia [...] lutego 2013 r. pracownicy socjalni przyjechali ponownie celem aktualizacji wywiadu środowiskowego, posesję zostali zamkniętą. Z wizyty sporządzona została notatka służbowa.
Dnia [...] lutego 2013 r. pismem Nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wezwano Z. W. do uzupełnienia dokumentów niezbędnych przy podejmowaniu decyzji w trybie szczególnym.
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. przedłużył termin załatwienia sprawy z uwagi na skomplikowany charakter sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powołanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu, a także podjęcie czynności, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt (czynność) zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jeżeli do daty wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie organ administracji, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zobligowany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2012, s. 388).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy N. decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] z wniosku skarżącego dnia [...] stycznia 2013 r., [...] stycznia 2013 r. i innych, odmówił przyznania świadczenia pieniężnego z rządowego programu " Pomoc państwa w zakresie dożywiania na zakup żywności"
Oznacza to, iż po wniesieniu w niniejszej sprawie skargi do sądu na bezczynność Wójta Gminy N., organ ten rozstrzygnął jego wniosek z dnia [...] maja 2010 r.
Nie ulega więc wątpliwości, iż Wójt Gminy N. – mimo pozostawania w zwłoce w dacie wniesienia skargi – przestał tkwić w bezczynności w niniejszej sprawie, a zatem postępowanie sądowe w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie powołanego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji postanowienia.