Uzasadnienie
W dniu 25 maja 2023r. (data nadania) H. B. wniosła skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo nazwane "ponagleniem" dotyczącym nierozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jej odwołania od decyzji MOPR z [...] lutego 2023r. o odmowie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.
Skarżąca domaga się w nim zobowiązania Kolegium do załatwienia sprawy, wskazując jako podstawę przepisy art. 35, 36 i 37 k.p.a. oraz art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz. 259), dalej jako "p.p.s.a.",
W związku z tym, że pismo zostało wyraźnie skierowane do Sądu z żądaniem zobowiązania Kolegium do załatwienia odwołania, należało uznać, że faktycznie zawiera ono dwa rodzaje środków prawnych: ponaglenie o którym mowa w art. 37 k.p.a, jak i skargę na bezczynność i przewlekłość Kolegium, o której mowa w art. 149 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie ze względu na to, że odwołanie skarżącej zostało rozpatrzone ostateczną decyzją z 23 maja 2023.r, a zatem przed wniesieniem skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020r. (sygn. II OPS 5/19) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi przez sąd. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności.
Ponadto w uchwale z dnia 7 marca 2022r. (sygn. II OPS 1/21) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jego niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), skoro przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, ponieważ nie ma czego kontrolować.
Z akt sprawy wynika, że skargę wniesiono w dniu 25 maja 2023 r., natomiast Kolegium wydało decyzję wcześniej tj. w dniu 23 maja 2023r. Skoro więc skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona już po wydaniu ostatecznej decyzji, to taka skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.