Uzasadnienie
W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, T.M. podniósł, że jego rodzina znajduje się w trudnej sytuacji materialnej lecz nie otrzymuje należnej pomocy z Ośrodka Pomocy Społecznej w M. Jego córka została bezpodstawnie skierowana do pracy w restauracji. Nie otrzymała umowy o pracę, więc po 2 dniach porzuciła pracę. Okoliczność ta stanowiła podstawę do odmowy przyznania rodzinie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia. Skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji rozpoznał jego wniosek złożony w grudniu 2013 r. lecz nadał nie załatwił sprawy zasiłku za okres sierpień – listopad 2013 r. Wskazał, że pracownicy GOPS zażądali zaświadczenia o zarobkach syna lecz gdy je złożył, odmówiono przyjęcia tego dokumentu, wyjaśniając, że nie zawiera on odpowiedniej treści. Skarżący zarzucił, że pracownicy Ośrodka przekraczają swoje kompetencje i nękają jego rodzinę. Jednocześnie wniósł o zbadanie sposobu funkcjonowania tego organu administracji.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Kolegium wskazało, że po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji odmawiającej przyznanie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia 29 listopada 2013 r., uchyliło decyzję Kierownika GOPS w M. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W skardze T.M. wyraził swoje niezadowolenie z pracy GOPS, nie sformułował zaś zarzutów do decyzji Kolegium.
Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2014 r., skarżący został przez Sąd wezwany do usunięcia - w terminie 7 dni - braków formalnych skargi, przez oznaczenie organu, którego działalności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczy skarga oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu.
W zakreślonym terminie skarżący przesłał do Sądu kopie: decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2013 r., decyzji Kierownika GOPS w M. z dnia 28 sierpnia 2013 r. i z dnia 24 października 2013 r., którymi odmówiono przyznania zasiłku okresowego z tytułu bezrobocia oraz decyzję 13 grudnia 2013 r., którą przyznano dodatek mieszkaniowy od 1 stycznia do 30 czerwca 2014 r. Stwierdził, że po wydaniu decyzji przez SKO, organ pierwszej instancji nadal nie załatwił sprawy. Wniósł o zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania odpowiedniej decyzji w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 z późn. zm.,) powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może bowiem zostać uruchomione, jeżeli w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane dostępne środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia, stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. nr 267), jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2014 r. skarżący został wezwany przez Sąd do nadesłania w terminie 7 dni, informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Kierownika GOPS w M. składał zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Powyższe zarządzenie doręczono dnia 31 stycznia 2014 r. W zakreślonym terminie skarżący wyjaśnił jedynie, że przesłał do Sądu kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 29 listopada 2013 r. i nie rozumie przyczyn, dla których jego sprawa nie została jeszcze załatwiona przez Sąd.
W skardze podał bowiem, że organ pierwszej instancji nadal nie wykonał zaleceń zawartych decyzji organu odwoławczego i nie wypłacił mu należnych świadczeń za okres od sierpnia do listopada 2013 r.
Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, skoro skarżący zarzuca organowi pierwszej instancji bezczynność w załatwieniu sprawy po uchyleniu decyzji tego organu przez SKO i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, to przed wniesieniem skargi do Sądu, powinien był złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. zażalenie na niezałatwienie przez Kierownika GOPS sprawy w terminie. Z akt administracyjnych nie wynika jednak, aby skarżący wnosił takie zażalenie.
W tej sytuacji, skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż została ona wniesiona bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.