Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 lipca 2014r. W. C. wywiódł skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w postaci zaniechania wydania decyzji administracyjnej w czasie zakreślonym przez art. 38 ustawy z 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i wydanie jej dopiero po 6-latach bezczynności organu. Strona skarżąca podniosła, że organ wydał stosowną decyzję nr "[...]" dopiero w 2001r. Umożliwiła ona skarżącemu zdanie mieszkania dopiero po 6-latach bezprawnej bezczynności organu, który winien ją wydać już w maju 1995r. W ocenie strony bezczynność ta naraziła ją na szkodę w postaci zadłużenia w opłatach czynszowych za mieszkanie, w którym mieszkała była żona skarżącego ze swoim synem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Według organu odrzucenie skargi uzasadnione jest tym, że mogła ona być wniesiona skutecznie jedynie do chwili ustania bezczynności. Tymczasem decyzja, której wydania domagał się skarżący, została podjęta już w dniu 10 lipca 2001r.
W piśmie procesowym z dnia 1 września 2014r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a. (Dz.U. z 2012r., poz. 270) sąd odrzuca skargę:
- 1. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego,
- 2. wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia,
- 3. gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi,
- 4. jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona,
- 5. jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiającej jej działanie,
- 6. jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Powołany wyżej przepis określa przesłanki dopuszczalności skargi. Badanie przez Sąd, czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej musi być poprzedzone ustaleniem przez sąd istnienia dwóch faktów, których nieistnienie oznacza, że skarga nie ma prawnego bytu (nie istnieje de iure), a mianowicie faktu istnienia przedmiotu zaskarżenia oraz faktu istnienia aktu zaskarżenia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami...,Warszawa 2009r., s. 353).
Badając w niniejszej sprawie dopuszczalność skargi wniesionej przez W. C. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w zakresie wydania decyzji w sprawie, Sąd stwierdził jej niedopuszczalność.
Na wstępie wyjaśnić należy, że istotą skargi na bezczynność jest zarzut niewydania w terminie aktu albo niepodjęcie innej czynności z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia, które warunkuje dopuszczalność zaskarżenia, nie może zatem być żadne zdarzenie faktyczne obiektywnie istniejące, lecz brak przejawów aktywności organu administracji publicznej.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotowa decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej została wydana w 2001r., a strona skarżąca nie kwestionowała jej otrzymania. Natomiast skarga na bezczynność tego organu została skutecznie wysłana do organu w dniu 21 lipca 2014r. (akta sądowe, k. – 22). Tym samym w dniu 21 lipca 2014r. niewątpliwie nie istniał już przedmiot zaskarżenia w postaci bezczynności organu.
W tym miejscu podkreślić trzeba, że istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jeśli zatem żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, albo organ dokonał czynności przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny traci kompetencje merytoryczne do oceny zarzutu bezczynności postępowania, a tym bardziej zobowiązywania organu do dokonania czynności, której dotyczył zarzut bezczynności, nawet jeśli działania lub czynności organu oceniłby jako podjęte z naruszeniem terminów załatwiania spraw, gdyby skargę oceniał merytorycznie. Wskutek podjęcia działań lub czynności organ przestaje bowiem tkwić w bezczynności.
W zależności zatem od momentu, w którym organ wyda akt albo przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna, skutkująca umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, albo w ogóle sprawa taka nie zaistniała, co skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Mając powyższe na względzie wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu wniesiona została po wydaniu przez organ oczekiwanego przez skarżącego rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skarga na bezczynność organu wniesiona przez stronę po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 14.01.1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987/1/7; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 25.01.2006r., sygn. akt II SAB/Gd 42/05, Legalis, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14.11.2011r., sygn. akt IV SAB/Wa 138/11 dostępne w internecie).
Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.