Uzasadnienie
K. M. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej (dalej jako: Dyrektor Okręgowy SW lub organ) w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z 4 marca 2022 r. dotyczącego nieprawidłowego postępowania Dyrektora Zakładu Karnego (dalej jako: Dyrektor ZK), który zdaniem skarżącego wbrew obowiązującym przepisom nie odpowiedział na wniesiony wniosek. W ocenie skarżącego organ działa opieszale, wyznaczając dwumiesięczne terminy na załatwienie prostych spraw, podczas gdy terminy te są zarezerwowane tylko dla spraw szczególnie skomplikowanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy SW wniósł o odrzucenie skargi w całości jako niedopuszczalnej lub ewentualnie o jej oddalenie. Wskazano, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 647, dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.). Jednocześnie wyjaśniono, że skarżący pismem z 4 marca 2022 r. wniósł skargę na Dyrektora ZK, podnosząc, że nie zostały załatwione jego trzy prośby, tj. prośba nr 1 o wydanie telewizora z przewodem antenowym, prośba nr 2 o wydanie czajnika oraz prośba nr 3 o wydanie radioodtwarzacza ze słuchawkami, pilotem i płytami cd. Pismem z 7 marca 2022 r. skarżący został poinformowany przez organ, że skarga nie może być rozpatrzona w terminie 14 dni, gdyż jej rozpatrzenie wymaga zbadania materiałów prowadzonego postępowania skargowego oraz zajęcia stanowiska przez właściwych merytorycznie specjalistów Okręgowego Inspektoratu SW, a rozstrzygnięcie sprawy nastąpi po zakończeniu procedur w terminie do 2 maja 2022 r. Następnie pismem z 2 maja 2022 r. skarżącemu została udzielona odpowiedź, z której wynika, że na skutek podjętych czynności nie potwierdzono, by funkcjonariusze, w tym dyrektor jednostki, przez swoje działanie naruszyli lub zaniechali obowiązujące przepisy i procedury. W związku z tym, zarzuty zawarte w skardze, w ocenie organu, należy uznać za bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (są to sprawy obejmujące decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjęte poza szeroko rozumianym postępowaniem administracyjnym) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające).
Sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Powyższe regulacje stanowią określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i wynikają z przepisów art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP. Zgodnie z Konstytucją, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Przy czym zasadą jest, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Oznacza to, że ustrojodawca ustanowił generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Wyjątkiem są natomiast sprawy, które ustawowo zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów – w tym sądów administracyjnych.
Tym samym, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy ich brak, wskazane w ustawie.
W ocenie Sądu przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii bezczynności lub przewlekłości, podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych.
Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z 4 marca 2022 r. dotyczącego nieprawidłowego postępowania Dyrektora ZK, który zdaniem skarżącego wbrew obowiązującym przepisom nie odpowiedział na wniesiony wniosek.
Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2021 r., poz. 53 ze zm., dalej jako: k.k.w.) wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 6 § 2 k.k.w. skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, które są załatwiane w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2003 r. Skazany może także, jeżeli k.k.w. nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 k.k.w., zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego, wymienionych w art. 2 pkt 3 - 6 i 10 k.k.w., w tym decyzje dyrektora zakładu karnego. Zgodnie jednak z art. 7 § 2 k.k.w. skargi takie rozpoznaje właściwy sąd powszechny.
Mając powyższe na względzie należy zatem stwierdzić, że żaden przepis prawa nie przewiduje, aby czynności organów postępowania wykonawczego dokonywane były poprzez wydawanie aktów o charakterze administracyjnym, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Także żaden z powołanych wyżej przepisów k.k.w. nie stanowi o stosowaniu, w zakresie regulowanym rozporządzeniem z 2003 r., przepisów k.p.a., zwłaszcza, że stosownie do treści art. 1 § 2 k.k.w. do postępowania w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Żaden wyżej powołany przepis nie przewiduje także kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku, jakiego dotyczy skarga.
W związku z tym skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3, orzeczono jak w sentencji postanowienia.