Uzasadnienie
I. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udzielenia informacji publicznej odnośnie udostępnienia zarządzenia Burmistrza regulującego wysokość pobieranych opłat w związku z udzielaniem przez ten organ informacji publicznej. Podał, że wobec nierozpatrzenia jego wniosku w tym zakresie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i udostępnienie tej informacji zgodnie z pierwotnym wnioskiem. Jednakże wezwanie to okazało się również bezskuteczne.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia "[...]" (sygn. akt II SAB/Ol 13/10) skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji wynika, iż skarżący osobiście potwierdził w dniu "[...]" odbiór przesyłki zawierającej wezwanie wraz z pouczeniem o terminie i rygorze nieuiszczenia wpisu, a także odpis, odpowiedzi organu na skargę.
Przed upływem terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu sądowego I. Z. nadesłał pismo zawierające oświadczenie, iż wycofuje skargę złożoną w niniejszej sprawie z powodu przerwania stanu bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uzna takie cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Co do zasady zatem skarżący może rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, gdyż w tej kwestii jego oświadczenie jest wiążące dla sądu. W rezultacie uwzględnienia wniosku sąd kończy postępowanie przed sądem wydając postanowienie o umorzeniu postępowania.
Jednakże merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co oznacza, że nie jest ona dotknięta żadnymi brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność, bowiem wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi nie przeniosło pożądanego skutku. Skarżący nie uiścił bowiem w wyznaczonym 7 dniowym terminie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Nie złożył również stosownego wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w tym zakresie.
W tym stanie sprawy stosownie do art. 220 § 3 ustawy ppsa. skargę należało odrzucić, gdyż skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wskazać należy, iż mimo zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zachował aktualność pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987r. sygn. akt SA/Gd 537/87 (publ. OSP 1990r., nr 4, poz. 207), w którym stwierdzono, iż w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać czy wniesiona skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, a dopiero później ocenić dopuszczalność oświadczenia o cofnięciu skargi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.