Uzasadnienie
W dniu 20 grudnia 2012 r. P.B. wystąpił do Dziekana Wydziału "[...]", za pomocą poczty elektronicznej, o udostępnienie informacji publicznej o wskazanej treści.
Następnie, dnia 11 stycznia 2013 r. nadał faksem do wymienionego organu, adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skargę na bezczynność Dziekana "[...]" w załatwieniu powyższego wniosku.
W dniu 16 stycznia 2013 r. Dziekan Wydziału "[...]" wydał decyzję, którą odmówił wnioskodawcy udostępnienia: treści dwóch (losowo wybranych) decyzji administracyjnych doręczonych za pokwitowaniem do - imiennie oznaczonego - kandydata o nieprzyjęciu na studia stacjonarne stopnia, kierunek "[...]" w roku akad. 2010/2011 oraz wskazanie imienia i nazwiska co najmniej 2 innych kandydatów, którym doręczono za pokwitowaniem decyzję administracyjną o nieprzyjęciu na studia stacjonarne I stopnia, kierunek "[...]" w roku akad. 2010/2011.
W dniu 23 stycznia 2013 r. organ przekazał tut. Sądowi wymienioną skargę, wnosząc o jej odrzucenie wobec stwierdzonych braków formalnych, a w przypadku ich uzupełnienia przez stronę o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ zaznaczył, że skarżący nie wyczerpał trybu zażaleniowego z art. 37 § 1 k.p.a.
W wykonaniu wezwania Sądu, skarżący w wyznaczonym terminie uzupełnił braki formalne skargi poprzez jej podpisanie i uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Jednocześnie upoważniony przez skarżącego radca prawny wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na ustanie stanu bezczynności po wniesieniu skargi i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga spełniła wymogi formalne i tym samym jest dopuszczalna.
W szczególności, w niniejszej sprawie skarga do sądu administracyjnego nie musiała być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.) jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie, gdy tak stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Według art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji, w niniejszym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10).
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08).
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Dyspozycję tego przepisu wypełnił Dziekan Wydziału "[...]", gdyż wydał decyzję w przedmiocie żądanej informacji publicznej po pięciu dniach od otrzymania skargi na bezczynność, którą następnie przekazał Sądowi. Tym samym, dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżony stan bezczynności został usunięty przez organ po wniesieniu skargi.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało orzec, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia.
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).