Uzasadnienie
T. S. (dalej jako: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza O. (dalej jako: Burmistrz lub organ) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części warsztatowej na lokal mieszkalny w budynku warsztatowo-mieszkalnym oraz zmianie sposobu użytkowania dwóch garaży na lokale mieszkalne na działce nr (...), obręb O. (miasto), gmina O. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpał przed wniesieniem skargi przysługujących mu środków zaskarżenia, tj. nie wniósł ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie organ podał, że w przedmiotowej sprawie 20 czerwca 2022 r. została wydana decyzja.
Pismem z 24 czerwca 2022 r., złożonym za pośrednictwem organu, które wpłynęło do tut. Sądu 30 czerwca 2022 r., skarżący cofnął złożoną w niniejszej sprawie skargę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z 24 czerwca 2022 r. skarżący został wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi, informacji, czy składał ponaglenie do właściwego organu na niezałatwienie sprawy w terminie. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 4 lipca 2022 r. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał pismo, w którym poinformował, że oświadczeniem z 24 czerwca 2022 r. cofnął złożoną w niniejszej sprawie skargę i podtrzymuje swoją wolę w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie.
Stosownie zaś do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest zatem uprzednie, tj. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia.
Jednocześnie jak wynika z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: k.p.a.) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), zaś ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.). W myśl art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia, w rozumieniu k.p.a., w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są, co do zasady, samorządowe kolegia odwoławcze.
W związku z powyższym, skarżący, stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, obowiązany był, przed skierowaniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Burmistrza, wnieść ponaglenie do właściwego miejscowo Samorządowego Kolegium Odwoławczego i dopiero następnie złożyć skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie do właściwego organu. Mimo wezwania, skarżący nie nadesłał w zakreślonym terminie informacji, czy składał ponaglenie do właściwego organu na niezałatwienie sprawy w terminie. W konsekwencji należało uznać, że warunek wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. nie został spełniony, co oznacza, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Wprawdzie skarżący cofnął wniesioną w niniejszej sprawie skargę, zaś stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 155/13, LEX nr 1344362).
Następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161)
Zatem skarżący mógłby cofnąć skargę, gdyby skutecznie wszczął postępowanie sądowoadministracyjne. Tymczasem skarżący nie nadesłał w zakreślonym w wezwaniu terminie informacji, czy składał ponaglenie do właściwego organu na niezałatwienie sprawy w terminie i tym samym, warunek określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. należy uznać za niespełniony. W tej sytuacji rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi z 24 czerwca 2022 r. nie jest dopuszczalne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie, w związku z tym, że skarga została odrzucona, skarżącemu przysługuje zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.