Uzasadnienie
S. O. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w przedmiocie udostępnienia mu dokumentów, domagając się zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. do udostępnienia kserokopii żądanych dokumentów w terminie 7 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych mataczeniu i niezałatwieniu sprawy w terminie oraz wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości. Podał, że w dniu 27 marca 2014r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym prosił o informację odnośnie dokumentów, jakie zostały wytworzone w procesie jego zwolnienia z pracy. W dniu 8 kwietnia 2014r. otrzymał pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji, w którym nie odpowiedziano na jego wniosek, ani nie wydano decyzji administracyjnej odmawiającej informacji publicznej. Wyjaśnił, że w kwietniu 2014r. pracownik kadr KWP w O. okazała mu akta osobowe, lecz nie było w nich dokumentów źródłowych dotyczących jego zwolnienia, oprócz wypowiedzenia sporządzonego przez Komendanta.
Podał, że następnie w dniu 19 czerwca 2015r. złożył pismo zawierające prośbę o udostępnienie dokumentów, które stanowiły podstawę do podjęcia decyzji o zwolnieniu go z pracy. W dniu 2 lipca 2015r. otrzymał pismo z KWP O., w którym odmówiono mi dostępu do dokumentów, wskazując że dokumenty te nie stanowią informacji publicznej. W związku z tym w kolejnym piśmie skarżący wyjaśnił, że nie ubiegał się o udostępnienie informacji, lecz o kserokopie dokumentów, które powinny znajdować się w aktach osobowych. W odpowiedzi otrzymanej z KWP w O. odmówiono skarżącemu dostępu do dokumentów, podając że przedmiotowe dokumenty nie znajdują się w aktach osobowych.
Następnie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność w udostępnianiu przedmiotowych dokumentów, lecz postanowieniem z dnia 6 października 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę stwierdzając, że nie została ona poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia. W związku z tym w dniu 5 grudnia 2015r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji - zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – z zażaleniem na nieterminowe załatwienie sprawy i otrzymał w dniu 13 stycznia 2016r. pismo z Komendy Głównej Policji, zawierające wyjaśnienia i informacje w przedmiotowej sprawie.
Skarżący podał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika dokumenty stanowiące podstawę nagradzania lub karania pracownika stanowią akta osobowe. Wskazał, że raport A. K. i notatka J. S. są takimi dokumentami. W związku z tym dostęp do tych dokumentów to realizacja jego prawa do obrony przed zmową wysokich funkcjonariuszy Policji, którzy pomawiając go o niegodne zachowanie, skłonili pracodawcę do wypowiedzenia mu umowy o pracę. Wskazał, że odpowiedź KGP na jego zażalenie nie jest zgodna z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie ma w niej oceny postępowania podległego organu w przedmiotowej sprawie przez organ nadzorczy.
Ponadto w odpowiedzi wskazano, że dokumenty, do których żąda dostępu stanowią akta osobowe, co potwierdza stanowisko skarżącego. Podniósł, że skuteczne uniemożliwianie mu wglądu w treść dokumentów, które były podstawą jego zwolnienia, to łamanie Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, gdyż uniemożliwienie mu wglądu w te dokumenty pozbawiło go prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sąd pracy i wykazania bezprawności jego zwolnienia z pracy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w O. – reprezentowany przez r.pr. J. S. – wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśniono, że w dniu 10 marca 2014r. skarżącemu wręczono wypowiedzenie umowy o pracę. Od tego wypowiedzenia skarżący złożył powództwo do Sądu Pracy, który wyrokiem z dnia 10 lutego 2015r. oddalił powództwo. Oddalona została także apelacja skarżącego - wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 2 czerwca 2015r. Podano, że skarżący kilkakrotnie zwracał się do organu administracji jako byłego pracodawcy o dokumentację dotyczącą poprzedniego stosunku pracy. Wyjaśniono, że udzielenie informacji we wnioskowanym zakresie nie wchodzi w zakres informacji publicznej i brak jest podstaw do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w formie decyzji. Potwierdzeniem jest również stanowisko skarżącego, który w poprzedniej sprawie jednoznacznie stwierdził, że nie żąda dokumentów w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wskazano, że zaskarżony organ nie ma zdolności procesowej z uwagi na treść art. 52 § 1 p.p.s.a, gdyż prawo wniesienia skargi - co do zasady - jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Przy czym bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w przedmiocie bezczynności można uznać, że doszło do wyczerpania środków zaskarżenia dopiero po upływie miesiąca (art. 35 § 3 k.p.a.), umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa wart. 35 § 3 k.p.a. Podniesiono, że w przedmiotowej sprawie skarżący złożył zażalenie i właściwym organem administracji jest Komendant Główny Policji, natomiast sądem - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Odnosząc się do wniosku o ukaranie pracowników KWP w O. podano, że jest on bezprzedmiotowy, gdyż nieuregulowany w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa przewiduje jedynie grzywnę w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, co też jest bezpodstawne w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. do takich spraw należą także skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, lecz jedynie w przypadku, gdy organ zobowiązany jest załatwić sprawę poprzez wydanie: 1) decyzji administracyjnej;
- 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, 5) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie;
- 6) innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem nie każdy przejaw działalności organu administracji publicznej (czy też brak takich działań) podlega jurysdykcji sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu w udostępnieniu dokumentów, które stanowiły – w ocenie skarżącego – podstawę do wypowiedzenia mu umowy o pracę. Przy czym zarówno w skardze, jak i na rozprawie przed tut. Sądem skarżący jednoznacznie określił, że jego wniosek nie dotyczy udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz udostepnienia mu określonych we wniosku z dnia 22 czerwca 2015r. dokumentów. Podnieść zatem należy, że kwestie zasad dotyczących udostępniania dokumentów w toku postępowania administracyjnego, a także po jego zakończeniu, regulują przepisy art. 73 i art. 74 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże należy wskazać, że wprawdzie skarżący był zatrudniony w Komendzie Wojewódzkiej Policji w O., ale nie na podstawie stosunku służbowego, lecz na podstawie umowy pracę.
W związku z tym jego zwolnienie nie nastąpiło w oparciu o decyzję administracyjną - tak jak ma to miejsce w przypadku funkcjonariusza – w trybie art. 41 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2015r. poz. 355 ze zm.), lecz na podstawie wypowiedzenia mu umowy o pracę. W konsekwencji przed jego zwolnieniem nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania wyżej wskazane przepisy art. 73 i 74 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odniesieniu do skarżącego stosowano przepisy Kodeksu pracy, a w związku z tym do rozpatrywania wszelkich roszczeń związanych ze stosunkiem pracy właściwy jest wyłącznie sąd pracy.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.