Uzasadnienie
W dniu 3 września 2012 r. (data wniesienia skargi do Rektora) P.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Rektora Uniwersytetu w O. w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dziekana Wydziału [...] w O. z dnia [...] nr [...] wnosząc o zobowiązanie Rektora do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych..
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie.
Następnie pismem procesowym z dnia 5 listopada 2012 r., które przedłożone zostało do sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 117/12 wraz z wnioskiem o jego dołączenie do wszystkich spraw skarżącego, organ poinformował skarżącego, że Kolegium Rektorskie uznało złożone faksem wnioski o stwierdzenie nieważności aktów wydanych przez poprzedniego rektora.
W dniu 20 grudnia 2012 r. skarżący, powołując się na stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 5 listopada 2012 r. oraz poczynione na bazie tego pisma ustalenia z organem co do sposobu załatwienia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej zwanej: ustawą ppsa., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli:
- 1. skarżący skutecznie cofnął skargę,
- 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania,
- 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Jak wynika natomiast z treści art. 60 ustawy ppsa. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy ppsa, który to przepis stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W zakresie zwrotu kosztów znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa. przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżący uiścił wpis w kwocie 100 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi.
Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa. orzeczono, jak w sentencji.