Uzasadnienie
Po wszczęciu postępowania w sprawie zmiany stanu wód na działce nr A obr. [...], gmina B. (dalej: "działka nr A"), na skutek wniosku M.B. (dalej jako: "skarżąca") z dnia 28 kwietnia 2021 r., Wójt Gminy B. (dalej: "Wójt", "organ I instancji") decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazano, że z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, iż na działce nr A znajduje się staw o wymiarach ok. 30 m x 20 m na wysokości działki nr B obr. [...], gmina B. (dalej: "działka nr B"). Podniesienie terenu przyległego do stawu oraz wybudowanie ogrodzenia na podmurówce ograniczyło dalszy spływ wody w kierunku do stawu tworząc zastoisko wodne. W trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono, że główną przyczyną zalewania należącej do skarżącej działki nr B jest niedrożność rowu melioracyjnego (położonego na działce nr C), do którego odprowadzane są wody ze stawu znajdującego się na działce nr A i terenów przyległych – m.in. działki nr B. Zdaniem Wójta, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w sprawie nie ma zastosowania art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2233) – dalej: "p.w.".
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium") decyzją z dnia 22 marca 2022 r. uchyliło powyższą decyzję Wójta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że zgromadzony materiał dowodowy uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie, że do zalewania działki skarżącej dochodzi w skutek niedrożności rowu melioracyjnego znajdującego się na działce nr C. Konieczne jest zatem powołanie biegłego legitymującego się wiedzą z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii i melioracji wodnej, aby ustalić przyczyny zalewania działki skarżącej.
Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej z udziałem biegłego, Wójt decyzją z dnia 28 listopada 2022 r. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie konserwacji rowu melioracyjnego na działce nr C, a także nieznaczne podniesienie rzędnej terenu w związku z rozplantowaniem urobku powstałego podczas prac ziemnych, przy jednoczesnym obniżeniu dna stawu, nie miało wpływu na zmianę stosunków wodnych w rozumieniu art. 234 p.w.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Kolegium decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r. uchyliło powyższą decyzję Wójta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że zastosowanie art. 234 ust. 3 p.w. wymaga wykazania, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na swoim gruncie, jak również czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Konieczne jest zatem precyzyjne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Kolegium, Wójt nie dokonał należytej oceny sporządzonej przez biegłego opinii. Ustalenia dokonane przez biegłego i opisane w opinii nie znajdują bowiem oparcia w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym. W tej sytuacji Kolegium uznało, iż organ I instancji powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić oględziny działek nr A i B. Następnie zwrócić się do biegłego o sporządzenie opinii, której przedmiotem będzie określenie, czy działania dokonane przez właściciela działki nr A polegające na wykopaniu stawu, podniesieniu powierzchni terenu oraz wykonaniu ogrodzenia nieruchomości z podmurówką doprowadziło do zmiany stanu wód na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
Pismem z dnia 17 grudnia 2024 r. strona skarżąca wniosła do Kolegium ponaglenie na bezczynność Wójta w załatwieniu przedmiotowej sprawy.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2025 r. Kolegium: 1. uznało, że Wójt dopuścił się bezczynności;
- 2. wyznaczyło miesięczny termin na załatwienie sprawy;
- 3. stwierdziło, że niezałatwienie sprawy nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Wójt decyzją z dnia 16 maja 2025 r. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazano, że z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż do zalewania działek nr A i B dochodzi wskutek braku drożności ciągu drenarskiego na działce skarżącej, spowodowanego budową stawu na działce nr A, w wynik której został przerwany ciąg drenarski. Zdaniem Wójta, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w sprawie nie ma zastosowania art. 234 p.w.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Kolegium decyzją z dnia 12 lutego 2026 r. uchyliło powyższą decyzję Wójta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 10 września 2024 r. sporządzonego przez biegłego wynika, że udrożnienie rurociągu pomiędzy stawem a rowem melioracyjnym powinno skutecznie odwodnić działkę skarżącej. W ocenie biegłego, właściciel działki nr A naruszył przepis art. 234 p.w. W kolejnym piśmie z dnia 2 lutego 2025 r. biegły wskazał, że przyczyną podtapiania m.in. działki skarżącej jest budowa stawu na działce nr A, która spowodowała przerwanie ciągu drenarskiego odwadniającego działki. Zdaniem Kolegium, z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ ten nie dokonał krytycznej analizy treści oraz oceny przydatności stanowisk formułowanych przez biegłego w rozpoznawanej sprawie.
Kolegium wskazało również na odmienne stanowiska zajmowane w tej samej sprawie przez biegłego pomimo braku zmiany stanu faktycznego i związaną z tym konieczność zwrócenia się do innego biegłego o wyrażenie opinii w rozpatrywanej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Ol 64/25, po rozpatrzeniu skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta: 1. umorzył postępowanie w zakresie bezczynności;
- 2. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania;
- 3. stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 4. odmówił przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Wójta od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. akt III OSK 23/26 oddalił skargę kasacyjną.
Postanowieniami z dnia 10 marca 2026 r. Wójt z urzędu wyłączył pracownika Urzędu Gminy od udziału w niniejszym postępowaniu, jak również wyłączył Wójta od udziału w prowadzonym postępowaniu na podstawie art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691) – dalej: "k.p.a.". Zdaniem Wójta, nie może on jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający tę sprawę.
W piśmie z dnia 9 kwietnia 2026 r. Kolegium poinformowało Wójta, że brak jest podstaw do wyłączenia Wójta od załatwienia przedmiotowej sprawy. Wskazano, że w trybie art. 24 § 3 k.p.a. możliwe jest wyłączenie od udziału w postępowaniu jedynie pracownika organu administracji publicznej, a nie kierownika organu administracji publicznej.
Następnie w piśmie z dnia 21 maja 2026 r. Kolegium wyjaśniło, że rozpoznając złożony wniosek o wyznaczenie innego organu właściwego do załatwienia przedmiotowej sprawy uznano, że na gruncie tej sprawy nie wystąpiły określone w art. 25 k.p.a. okoliczności powodujące z mocy prawa wyłączenie Wójta od jej załatwienia.
W dniu 20 maja 2026 r. skarżąca wniosła do Kolegium ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta w przedmiotowej sprawie.
Ustosunkowując się do ponaglenia Wójt w piśmie z dnia 26 maja 2026 r. poinformował Kolegium, iż w dniu 10 marca 2026 r. zostały wydane postanowienia o wyłączeniu pracowników Urzędu Gminy, a następnie skierowano do Kolegium pismo informujące o powstaniu niezdolności organu administracji publicznej do załatwienia tej sprawy i konieczności wyznaczenia organu właściwego do jej załatwienia.
Pismem z dnia 8 czerwca 2026 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zmiany stanu wód na działce nr A domagając się:
- 1. zobowiązania Wójta do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca;
- 2. stwierdzenia, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. orzeczenia o przyznaniu od Wójta na rzecz skarżącej 5000 zł;
- 4. zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że pomimo upływu 5 lat od wszczęcia postępowania sprawa nie została zakończona. Skarżąca stwierdziła również, że Wójt po wyłączeniu się z urzędu od udziału w niniejszej sprawie otrzymał informację wyjaśniającą od Kolegium, jednak nie wydał decyzji w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie zgadza się ze stanowiskiem, iż od wydania przez Kolegium decyzji z dnia 12 lutego 2026 r. nie wykonano żadnej czynności prowadzącej do załatwienia sprawy. W dniu 10 marca 2026 r. zostały wydane postanowienia o wyłączeniu pracowników Urzędu Gminy, a następnie skierowano do Kolegium pismo informujące o powstaniu niezdolności organu administracji publicznej do załatwienia tej sprawy i konieczności wyznaczenia organu właściwego do jej załatwienia.
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2026 r., po rozpatrzeniu ponaglenia, Kolegium:
- 1. wskazało, że Wójt pozostaje w bezczynności w rozpatrywanej sprawie;
- 2. stwierdziło, że bezczynność Wójta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. zobowiązało Wójta do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy;
- 4. zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności w przedmiotowej sprawie.
Pismem z dnia 21 lipca 2026 r. Wójt zawiadomił skarżącą, że postępowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na skomplikowany charakter nie może zostać załatwione w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Organ wskazał, że rozstrzygnięcie kończące sprawę zostanie wydane w terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2026 r., poz. 143 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.
W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Pojęcie bezczynności oraz przewlekłości nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a. Wynika jednak z brzmienia art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), z kolei przewlekłość postępowania ma miejsce, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Ponadto, należy podkreślić, że - w myśl art. 12 k.p.a. - organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. Stosownie zaś do art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Organ administracji publicznej powinien zatem prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 35 § 1 k.p.a. należy rozumieć jako wskazówkę, by określone w nim terminy załatwienia sprawy traktować jako terminy maksymalne. Należy też mieć na uwadze, że wobec zróżnicowania przez ustawodawcę terminów załatwienia sprawy ze względu na stopień jej skomplikowania, nie każde ich przekroczenie przez organ oznacza, że pozostaje on w bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron.
Przy czym nie ulega wątpliwości, że nawet w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W piśmiennictwie wskazuje się, że z "przewlekłym postępowaniem" mamy do czynienia w sytuacji, gdy - wbrew zasadzie wynikającej z art. 12 k.p.a.- postępowanie to nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Organ administracyjny wprawdzie podejmuje działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to też sytuacji, gdy organ podejmuje czynności niezgodne z procedurą, w sposób nieefektywny, w dużym odstępie czasu lub też dokonuje czynności pozornych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny, ewentualnie mnoży czynności dowodowe ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. P. Kornacki, Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej, ZNSA 2011, nr 5, s. 45-46).
W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, wystąpiła bezczynność oraz przewlekłość w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie w sprawie zmiany stanu wód na działce nr A zostało wszczęte na skutek wniosku skarżącej z dnia 28 kwietnia 2021 r. W niniejszej sprawie Wójt trzykrotnie w drodze decyzji umarzał postępowanie – decyzje te zostały uchylone przez Kolegium w ramach kontroli instancyjnej. W sprawie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta orzekał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt
II SAB/Ol 64/25: 1. umorzył postępowanie w zakresie bezczynności;
- 2. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania;
- 3. stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. akt III OSK 23/26 oddalił skargę kasacyjną Wójta od ww. wyroku.
Nadal pomimo upływu ponad 5 lat od wszczęcia postępowania sprawa nie została rozstrzygnięta. W tej sytuacji Sąd nie miał wątpliwości, iż na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 k.p.a. Należy również zauważyć, że Wójt od dnia wydania przez Kolegium decyzji z dnia 12 lutego 2026 r. o uchyleniu decyzji Wójta umarzającej postępowanie i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, do dnia wniesienia skargi ani razu nie zawiadomił skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie z podaniem przyczyn zwłoki, wskazaniem nowego terminu oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Dopiero pismem z dnia 21 lipca 2026 r. Wójt zawiadomił skarżącą, że postępowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na skomplikowany charakter nie może zostać załatwione w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Przywołane fakty bezspornie świadczą o bezczynności organu.
Niniejszej oceny nie mogły również zmienić podniesione w odpowiedzi na skargę okoliczności wskazujące na wydanie w dniu 10 marca 2026 r. postanowienia o wyłączeniu Wójta, a następnie skierowaniu do Kolegium pisma informującego o powstaniu niezdolności organu administracji publicznej do załatwienia tej sprawy i konieczności wyznaczenia organu właściwego do jej załatwienia. Powyższe postanowienie nie podlega bezpośredniej kontroli sądowej w niniejszej sprawie, jednak mając na uwadze treść przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., w ocenie Sądu, Wójt nadal pozostaje właściwym do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 28 kwietnia 2021 r.
Ponadto Sąd uznał, że w niniejszej sprawie doszło do przewlekłości przy procedowaniu ww. wniosku skarżącej. Przez ponad 5 lat od dnia wystąpienia z nim do dnia złożenia skargi organ prowadził postępowanie rozwlekle, podejmował czynności w dużych odstępach czasu, pierwsza decyzja została wydana przez organ po ponad pół roku – 7 grudnia 2021 r., a od wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej z dnia 12 lutego 2026 r. Wójt nie podejmował czynności w sprawie. Przywołane okoliczności, w ocenie Sądu, stanowią oczywisty przejaw przewlekłego prowadzenia postępowania, dowodzący naruszenia przez organ art. 12 § 1 k.p.a. Nie sposób bowiem uznać, iż Wójt działał w sprawie wnikliwie i szybko, podejmując czynności i środki dowodowe adekwatne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy.
Na dzień orzekania przez tut. Sąd Wójt nie rozpoznał wniosku skarżącej z dnia 28 kwietnia 2021 r., co uzasadniało, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązanie organu do jego rozpatrzenia w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt 1 sentencji wyroku).
Stosownie do obowiązku wynikającego z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził ponadto, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku).
W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r., II OSK 197/19, CBOSA).
Wspomniane przekroczenie w rozpatrywanej sprawie jest znaczne i niezaprzeczalne, co więcej wynosi ponad 5 lat. Świadczy to o tym, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem niewątpliwie godzi to w przewidzianą w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania administracyjnego.
Sąd oddalił wniosek skarżącej o przyznanie od organu sumy pieniężnej (pkt 3 sentencji wyroku), uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej od organu – podobnie, jak i nałożenie na organ grzywny – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., II GSK 1695/16, CBOSA).
O ile jednak grzywna pełni przede wszystkim funkcję represyjną i prewencyjną (dyscyplinującą), o tyle w przypadku sumy pieniężnej na plan pierwszy wysuwa się funkcja kompensacyjna. Chodzi mianowicie o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.), jakiego doznała strona skarżąca na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się, by przewlekle prowadzenie postępowania wywołało dla skarżącej jakiekolwiek uszczerbek.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., orzeczono o kosztach postępowania (pkt 4 sentencji wyroku).
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a., stosownie do których sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.