Uzasadnienie
K. K. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej jako: Dyrektor MOPS lub organ) w sprawie rozpoznania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wcześniejszego wniesienia przez skarżącą ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z 7 września 2022 r. skarżąca została wezwana do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi, informacji, czy składała ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: Kolegium) na niezałatwienie sprawy przez Dyrektora MOPS, jak również została wezwana do wskazania swojego numeru PESEL. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej 14 września 2022 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków formalnych skargi ani też nie odniosła się do kwestii złożenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Natomiast 13 września 2022 r. (data nadania pocztowego) do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym poinformowała, że w związku z otrzymaniem decyzji z 23 sierpnia 2022 r. w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego wnosi o cofnięcie skargi na bezczynność organu.
Kolejnym pismem z 15 września 2022 r. skarżąca wyjaśniła, że przedmiotową skargę wniosła do Burmistrza Miasta, który w jej ocenie winien skierować ją do Kolegium jako organu właściwego do rozpatrzenia w pierwszej instancji skargi na bezczynność Dyrektora MOPS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie.
Stosownie zaś do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest zatem uprzednie, tj. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia.
Jednocześnie jak wynika z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: k.p.a.) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), zaś ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.). W myśl art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia, w rozumieniu k.p.a., w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są, co do zasady, samorządowe kolegia odwoławcze.
W związku z powyższym, skarżąca, stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, obowiązana była, przed skierowaniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Dyrektora MOPS, wnieść ponaglenie do właściwego miejscowo Samorządowego Kolegium Odwoławczego i dopiero następnie złożyć skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie.
Z akt sprawy, w tym pisma skarżącej z 15 września 2022 r., wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia do właściwego organu na niezałatwienie sprawy w terminie. Należy zatem stwierdzić, że warunek wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. nie został spełniony, co oznacza, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Ponadto skarżąca pomimo upływu terminu nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, a zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wprawdzie skarżąca cofnęła wniesioną w niniejszej sprawie skargę, zaś stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 155/13, LEX nr 1344362).
Następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161)
Zatem skarżąca mogłaby cofnąć skargę, gdyby skutecznie wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Tymczasem skarżąca nie złożyła ponaglenia do właściwego organu na niezałatwienie sprawy w terminie i tym samym, warunek określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. należy uznać za niespełniony. Jednocześnie skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL. W tej sytuacji rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi z 13 września 2022 r. nie jest dopuszczalne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.