Uzasadnienie
Skarżący złożył 2 lutego 2004 roku (data nadania przesyłki pocztowej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w związku z rozpatrywaniem przez ten organ wniosku o przyznanie uprawnienia do świadczenia z tytułu deportacji do pracy przymusowej.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o umorzenie postępowania, w związku z wydaniem w dniu 16 marca 2004 roku żądanej decyzji.
Niniejsza skarga została przekazana, zgodnie z właściwością do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie, przed wniesieniem skargi na bezczynność należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Ponieważ z nadesłanych przez kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych akt administracyjnych nie wynikało, aby przed złożeniem skargi na bezczynność, skarżący wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, został on wezwany do przedłożenia dokumentu potwierdzającego dopełnienie powyższego obowiązku.
Mimo prawidłowo doręczonego wezwania, skarżący nie nadesłał wymaganego w sprawie dokumentu, oświadczył natomiast na piśmie w dniu 27 lipca 2004 roku, że cofa skargę.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga na bezczynność kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, na skutek nie uzupełnienia w terminie braków formalnych podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § l pkt 3 w zw. z art. 52 § 4 powołanej ustawy.
Odnosząc się natomiast do oświadczenia skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi, należy wskazać, że merytoryczne rozpoznania zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stąd też w przedmiotowej sprawie, mimo istnienia podstaw do umorzenia postępowania, należało orzec jak w sentencji.