Uzasadnienie
T. W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na niezałatwienie przez Zarząd Województwa jego wniosków o skoordynowanie rozkładów jazdy na linii komunikacyjnej O.-B.
Stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późniejszymi zmianami/, sprawa przekazana została do dalszego prowadzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, który zważył, co następuje:
Stosownie do art. 34 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm./, obowiązującej w czasie wniesienia skargi, jednym z koniecznych warunków jej dopuszczalności było wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym.
Środkiem, od którego wyczerpania zależała dopuszczalność wniesienia do sądu skargi na bezczynność organu było przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./ zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, przysługujące stronie do organu administracji państwowej wyższego stopnia.
Z przekazanych akt postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie jak i z oświadczenia złożonego przez skarżącego na rozprawie w dniu l lipca 2004 r. wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność Zarządu Województwa nie zostało poprzedzone wyczerpaniem postępowania zażaleniowego, do którego przeprowadzenia właściwym było samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./).
Niezachowanie tego warunku oznaczało niedopuszczalność wniesienia skargi i wynikającą w związku z tym konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 58 § l pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.