Uzasadnienie
W dniu "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga, reprezentowanej przez pełnomocnika, Spółki A na bezczynność Wójta Gminy i przewlekłe prowadzenie postępowania w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału wezwano skarżącą Spółkę do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej oraz dokumentu potwierdzającego złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 28 lutego 2013 r.
Pomimo upływu z dniem 7 marca 2013 r. zakreślonego terminu pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił stwierdzonych braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest zawsze obligatoryjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sąd bada, czy wniesiona skarga odpowiada wymogom formalnym przewidzianym dla pisma procesowego, określonym w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), a także wymogom formalnym skargi, określonym w art. 57 p.p.s.a.
Jednym z istotnych wymogów formalnych skargi, jako pisma procesowego, w przypadku osób prawych takich jak spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jest wykazanie że osoba udzielająca pełnomocnictwa jest umocowana do działania w jej imieniu. Obowiązek taki wynika wprost z treści art. 29 p.p.s.a., zgodnie z którym przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby działające uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem (np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, statut) przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Ponadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku bezczynności organu administracji stopnia podstawowego takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które to winno być skierowane do organu wyższego stopnia.
Zaznaczyć też trzeba, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Dostrzec jednocześnie należy, iż taka sytuacja ma miejsce w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia.
W niniejszej sprawie skarżąca wnosząc skargę na bezczynność nie wykazała, iż wyczerpała tryb do jej wniesienia (poprzez zastosowanie się do wskazanego powyżej przepisu k.p.a.) oraz nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej. Dlatego też Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w omawianych kwestiach. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, nie wykonała zarządzenia Sądu i nie usunęła braków formalnych skargi.
W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.