Uzasadnienie
Wnioskiem z 21 września 2022 r., przesłanym pocztą elektroniczną, M. W. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący"), zwrócił się do Burmistrza B. (dalej jako: "Burmistrz" lub "organ") o udostępnienie wyszczególnionych we wniosku dokumentów, w formie kopii i wykazów, na podstawie których zostały wydane przez Burmistrza wymienione w tym wniosku decyzje.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem z 30 września 2022 r., działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."), poinformował, że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia i w związku z tym, wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Organ zaznaczył, że w przypadku braku odpowiedzi we wskazanym terminie, samodzielnie dokona oceny, czy w sprawie zachodzi szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia wnioskowanych informacji publicznych. Jednocześnie, stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p., powiadomiono wnioskodawcę o nowym terminie rozpatrzenia wniosku, wskazując dzień 28 października 2022 r.
Wnioskodawca w piśmie z 12 października 2022 r. wyjaśnił, że złożył przedmiotowy wniosek na podstawie art. 11b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym działalność organów gminy jest jawna, zaś w myśl art. 11b ust. 2 powołanej ustawy, jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do informacji. W ocenie wnioskodawcy, złożony przez niego wniosek dotyczy informacji prostych nieprzetworzonych, gdyż informacje te powinny być w posiadaniu organu i nie wymagają one przetworzenia, tj. zebrania informacji. Kopie dokumentów, o które wnosi, są wymagane przez przepisy prawa przy składaniu wymienionych wniosków, zaś wymóg potwierdzenia odebrania lub wysłania decyzji wynika z treści art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jednocześnie zaznaczył, że uchybienie w zakresie doręczenia skutkuje brakiem wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego. Tym samym, zdaniem wnioskodawcy, jego wniosek ma szczególną istotność dla interesu publicznego z powodu możliwości braku skuteczności podjętych przez organ decyzji, a także podjęcia decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Pismem z 26 października 2022 r., organ poinformował wnioskodawcę, że jego wyjaśnienia wpłynęły do organu po upływie wyznaczonego terminu. Ponadto, organ wskazał, że po wnikliwej analizie treści wniosku uznał, że w sprawie nie zachodzi szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia wnioskowanych informacji publicznych. W takiej sytuacji nie istnieje możliwość zastosowania przepisów u.d.i.p., a podmiot obowiązany kieruje do wnioskodawcy jedynie pismo informacyjne w tym zakresie.
W dniu 4 listopada 2022 r., wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia wyżej opisanej informacji publicznej, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
- 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W związku z podniesionymi zarzutami, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowego wniosku, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący podniósł, że wezwanie do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych jest bezzasadne, gdyż jego wniosek dotyczył informacji prostych nieprzetworzonych. Wskazał, że termin do udostępnienia żądanej informacji publicznej upłynął 28 października 2022 r., jednakże pomimo upływu terminu podmiot zobowiązany nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyjaśniono, że skarżący zażądał udostępnienia 12 wniosków wszczynających postępowania administracyjne, wniesionych do organu w 2020 r., 2021 r. oraz 2022 r. Ponadto co do 7 z 12 postępowań administracyjnych skarżący zażądał również kopii dokumentów wymaganych do podjęcia decyzji, tj. zatwierdzonej zgody na zmianę organizacji ruchu oraz oświadczenia o posiadaniu zezwolenia na budowę obiektu w pasie drogowym. Skarżący zażądał również, aby do wymienionych wniosków dołączyć potwierdzenie odebrania lub potwierdzenia wysłania decyzji.
W ocenie organu, ilość żądanych informacji przez skarżącego, konieczność przeszukania akt spraw z okresu trzech lat w celu utworzenia zbioru żądanego przez skarżącego oraz sporządzenia kopii wielu dokumentów zdecydowanie zakłóciłyby normalny tok działania pracowników organu i utrudniłyby wykonywanie przypisanych im zadań. Wskazano, że sama dokumentacja dotycząca zmiany organizacji ruchu w jednym przypadku to co najmniej kilkanaście stron opisów, uzgodnień, map rysunków w różnych formatach. Udostępnienie dokumentów wymagałoby również przeprowadzenia ich anonimizacji z uwagi na zawarte w nich dane osobowe.
Tym samym, żądaną informację należy uznać za informację przetworzoną, której udostępnienie uzależnione jest od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W ocenie organu taka przesłanka w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem uzyskanie informacji przetworzonej przez skarżącego nie miałoby realnego znaczenia dla funkcjonowania organu i nie wpłynęłoby również w żaden sposób na wykonywanie zadań publicznych. Żądanych informacji nie można także uznać za ważne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców oraz nie stworzyłyby one realnej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Z kolei uprawnienie do badania prawidłowego toku postępowania administracyjnego służy jego stronom oraz organom wyższego stopnia.
Pismem procesowym z 3 kwietnia 2023 r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, przedstawionym w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że działalność organów gminy jest jawna i obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji. Powołując się na przepisy u.d.i.p., skarżący wskazał, że odmowa udzielenia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Podtrzymał również swoją ocenę, że żądane przez niego informacje mają charakter informacji prostej. Wyjaśnił, że zwrócił się do organu o udostępnienie wskazanych we wniosku dokumentów w celu weryfikacji informacji uzyskanych od Starosty odnośnie do zmiany organizacji ruchu na ulicy, która, w jego ocenie, została bezprawnie zamknięta. Według skarżącego informacje, o które prosi, są ważne w interesie publicznym i mogą przyczynić się do poprawy pracy Burmistrza. Dodał, że podobny wniosek, ale dotyczący innych ulic, został przez niego złożony 30 sierpnia 2022 r. i wówczas otrzymał żądane informacje. Obecny wniosek stanowi zaś niejako uzupełnienie poprzednio udzielonej informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako: "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej. U.d.i.p., stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Należy w tym miejscu wskazać, że przepisy u.d.i.p. przewidują różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.
Zatem dla oceny, czy w sprawie ma, bądź miała miejsce bezczynność istotne jest, obok wykazania uchybienia wskazanego terminu, również ustalenie, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz ustalenie, czy żądanie zawarte we wniosku dotyczy informacji publicznej. Jedynie bowiem publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia przekonanie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06 oraz z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 385/10, dostępne w CBOSA).
W niniejszej sprawie niesporne jest, że adresatem wniosku strona skarżąca uczyniła podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Do kategorii tej niewątpliwie należą organy samorządu terytorialnego. Burmistrz (podobnie jak Wójt oraz Prezydent Miasta) jako organ wykonawczy gminy – jednostki samorządu terytorialnego, kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 30 i 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz.U. z 2023 r. poz. 40). Tym samym, jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, która pozostaje w jego dyspozycji.
Nie budzi również wątpliwości, że wnioskowane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznych, bowiem dotyczą działalności organu władzy publicznej w zakresie wykonywania zadań publicznych i dysponowania majątkiem publicznym. Powyższe okoliczności nie były kwestionowane przez organ.
Przy czym, organ uznał, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej, zaś w niniejszej sprawie nie występuje szczególnie istotny interes publiczny, który uprawniałby skarżącego do uzyskania wnioskowanych informacji, o czym organ zawiadomił wnioskodawcę pismem informującym.
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Zatem organ winien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym wyżej wskazanymi przepisami u.d.i.p., a mianowicie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem;
2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, funkcjonalna wykładnia normy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie pozwala na obciążenie strony wnioskującej o informację obowiązkiem wykazywania już na poziomie złożonego wniosku, że żądanie w nim zawarte dotyczy informacji szczególnie istotnej dla interesu publicznego. Obciążony takim obowiązkiem jest przede wszystkim podmiot dysponujący informacją i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej. Do organu należy także uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w ewentualnej decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji. Wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien bowiem zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał.
W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 902/13, VIII SA/Wa 905/13, VIII/Wa 923/13, dostępne w CBOSA).
Merytoryczne zakończenie postępowania w sprawie wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej może zatem nastąpić poprzez udostępnienie przetworzonej informacji publicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (patrz: M. Jabłoński, Udostępnianie przetworzonej informacji publicznej, Wrocław 2015, str.198).To właśnie w decyzji organ ma obowiązek wykazać, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną i ocenić przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Niedopuszczalne jest natomiast pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania w sytuacji, gdy istnieje spór co do tego, czy żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, jak również gdy strona nie wskazuje lub nie wykazuje w sposób dostateczny w ocenie organu przesłanki wymienionej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Tym samym, w razie niewykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji publicznej - podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej powinien we własnym zakresie zbadać jego istnienie i dopiero w razie ustalenia jego braku, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej i wyjaśnić tę kwestię w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 420/22, dostępny w CBOSA).
Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotem skargi do Sądu w niniejszej sprawie jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd w tego rodzaju sprawie nie jest uprawniony do oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej. Następuje to dopiero w sprawie wszczętej skargą na decyzję o odmowie udostępnienia tej informacji (zob. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4344/21, dostępny w CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie został rozpoznany zgodnie z procedurą określoną przepisami u.d.i.p. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, w punkcie I sentencji wyroku zobowiązał Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego z 21 września 2022 r. w terminie 14 dni, którego bieg – stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. – liczy się od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA).
W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej interpretacji prawa, jednak nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p. Organ pozostawał w mylnym przekonaniu, że nie ma podstaw do procesowego rozpoznania przedmiotowego wniosku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł).