Uzasadnienie
W dniu 15 maja 2008r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w rozpoznaniu wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko Komendantowi Powiatowemu Policji. Uzasadniając skargę wskazał, że pismem z dnia 6 maja 2008r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko swojemu przełożonemu – Komendantowi Powiatowemu Policji, który w jego przekonaniu przekroczył uprawnienia. W odpowiedzi na pismo otrzymał z Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej informację, że jego skarga nie będzie rozpatrywana. Podniósł, iż takie postępowanie organu jest sprzeczne z prawem bowiem właściwym do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do Komendanta Powiatowego jest Komendant Wojewódzki.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zgodnie z art. 133 ust. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) wyższym przełożonym dyscyplinarnym w stosunku do Komendanta Powiatowego Policji jest Komendant Wojewódzki. Przełożony może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego w terminie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Jednakże jest to przesłanka fakultatywna uzależniona od woli organu administracji, a tym samym nie jest to bezczynność organu administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w punktach 1 - 4 w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stąd też zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają. Kwestię dopuszczalności skargi w tym zakresie reguluje przepis art. 138 ustawy o Policji, który stanowi, iż od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, iż o dopuszczalności zaskarżenia bezczynności organu administracji publicznej można mówić jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 138 zaskarżenie orzeczenia dyscyplinarnego i postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania wniosku, a w konsekwencji do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte. Jak wskazano powyżej skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 138 ustawy o Policji, zaskarżenie orzeczenia dyscyplinarnego i postanowienia kończącego postępowanie. Zatem można tu mówić tylko o takim akcie, który został wydany po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd uznał, iż powyższa skarga nie jest objęta zakresem jego właściwości i z tych względów - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.