Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2016 r. T. G.., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie bezczynność Prezydenta w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, wobec udzielenia niepełnej informacji na jego wniosek z dnia 1 lutego 2016 r., tj. nieprzesłania skanów list obecności na spotkaniach konsultacyjnych Zintegrowanego Programu Rozwoju Przestrzennego Śródmieścia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wskazanym wnioskiem zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie ilości zorganizowanych (ile się nie odbyło) spotkań w ramach konsultacji Zintegrowanego Programu Rozwoju Przestrzennego Śródmieścia i ilości uczestników każdego spotkania w ramach tego programu, a także domagał się udostępnienia skanów list obecności na tych spotkaniach. W odpowiedzi pismem z dnia 12 lutego 2016 r. organ udzielił informacji częściowo wyczerpującej wniosek, ale w zakresie list obecności wskazał, że nie są one informacją publiczną.
W ocenie skarżącego listy te stanowią informację publiczną, a jeżeli organ uznał, że dane w nich zawarte podlegają ochronie, winien wydać decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Ponieważ do dnia wniesienia skargi nie podjął w tym zakresie żadnych czynności, zatem dopuścił się bezczynności. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania aktu lub do dokonania czynności dotyczącej złożonego wniosku w terminie 14 dni oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o umorzenie postępowania i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca rażącym naruszeniem prawa. Stanowisko to uzasadnił wydaniem w dniu 3 marca 2016 r. decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie skanów list obecności na spotkaniach konsultacyjnych wskazanych we wniosku z dnia 1 lutego 2016 r. z uwagi na ochronę danych osobowych i brak zgody uczestników konsultacji na udostępnianie tych danych.
Na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego z uwagi na wydanie przez organ decyzji już po wniesieniu skargi, co było działaniem autokontrolnym, likwidującym bezczynność. Podtrzymał wniosek o zasądzenie kosztów postępowania
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
§ 1a Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
§ 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W sytuacji, gdy wniosek skarżącego z dnia 1 lutego 2016 r. o udzielenie informacji publicznej w części dotyczącej skanów list obecności został załatwiony po wniesieniu skargi, decyzją odmawiającą udostępnienia wnioskowanej informacji, to Sąd może jedynie orzec o istnieniu tej bezczynności w momencie złożenia skargi, ale nie może już zobowiązać organu do podjęcia działań przewidzianych w art. 149 § 1 pkt 1 lub 2.
W rozpoznawanej sprawie profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżącego nie domagał się jednak wydania orzeczenia przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ani w art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a., a wniósł jedynie o umorzenie postępowania, ponieważ - wobec wydania decyzji - postępowanie stało się w jego ocenie bezprzedmiotowe. O umorzenie postępowania wniósł także pełnomocnik organu. W takiej sytuacji, zgodnie z powyższymi wnioskami, należało umorzyć postępowanie sądowe w oparciu o art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz koszty udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804).