Uzasadnienie
Uzasadnienie:
P. Z. w skardze na przewlekłość postępowania administracyjnego domagała się od Wojewody kwoty 10.000,- złotych tytułem zadośćuczynienia oraz przywrócenia stanu poprzedniego sprzed zabudowy wspólnego korytarza.
Wywodziła, że najemcy mieszkania położonego w budynku, w którym ona zamieszkuje, dokonali przebudowy zmiany funkcji pomieszczeń bez zezwolenia na budowę. Pomimo wcześniejszej odmowy na zabudowę wspólnego korytarza, Zarząd Miasta O. w dniu 13 grudnia 1994r. podjął decyzję o przeznaczeniu na cele mieszkalne części wspólnego korytarza. Decyzja ta jednak została uchylona przez organ drugiej instancji na skutek odwołania skarżącej. Mimo to najemca sąsiedniego lokalu dokonał następnie samowoli budowlanej.
Orzeczenia Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały wzruszone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2003 r. sygn. akt IV SA 476/02, lecz Wojewoda dotychczas nie podjął żadnych czynności w sprawie. Wobec tego, że został przekroczony termin do załatwienia sprawy przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego, skarżąca domaga się zadośćuczynienia za szkody moralne oraz za koszty opinii biegłych oraz rachunków będących następstwem samowoli budowlanej, poniesione wskutek przewlekłości postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi. Obejmuje to ocenę, czy przedmiot skargi poddany jest kontroli sądu administracyjnego.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U Nr 153, póz. 1270) - zwana dalej p.p.s.a., dopuszcza wniesienie skargi tylko w sprawach wymienionych w ustawie oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi.
Kategorię aktów lub czynności, a także bezczynności, podlegających kontroli sądu administracyjnego, określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U Nr 153, póz. 1270) - zwanej dalej p.p.s.a.
Przepis ten nie poddaje właściwości sądu administracyjnego roszczeń o zadośćuczynienie lub odszkodowanie spowodowanych przewlekłością postępowania administracyjnego.
Odpowiedzialność odszkodowawczą poniesioną na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisów powodującym stwierdzenie nieważności decyzji, albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, regulują przepisy art. 160 - 161 kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do zasądzania odszkodowania lub zadośćuczynienia od organu administracji publicznej.
Nawet jeśli strona nie uzyska żądanego odszkodowania na mocy decyzji administracyjnej lub uzyska je w niezadowalającej wysokości, to nie służy jej skarga do sądu administracyjnego, lecz powództwo do sądu powszechnego. (art. 160 § 4 k.p.a.) Jak wynika z załączników dołączonych do skargi strona skarżąca z możliwości tych korzysta.
Nawet gdyby żądane przez skarżącą zadośćuczynienie nie wchodziło w zakres postępowania wszczętego przez P. Z. przed Sądem Rejonowym, to i tak do rozpoznania tego roszczenia nie jest właściwy sąd administracyjny, lecz sąd powszechny.
Skoro w niniejszej sprawie przedmiot skargi nie mieści się w zakresie kompetencji sądu administracyjnego, gdyż przedmiot skargi nie jest wymieniony w art. 3 § 2 p.p.s.a., ani też żaden przepis ustawy szczególnej nie przewiduje właściwości sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, to skargę należało uznać za niedopuszczalną.