Uzasadnienie
R. D. wystąpił do tut. Sądu ze skargą na bezczynność Sejmiku Województwa w uchyleniu rozporządzenia Wojewody w sprawie wprowadzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu. Podał, że pismami z dnia "[...]", "[...]", "[...]" oraz z dnia "[...]" występował do Sejmiku o usunięcie naruszenia prawa w przedmiotowym rozporządzeniu Wojewody, polegające na nieuzyskaniu pozytywnych uzgodnień właściwych miejscowo rad gmin, wynikające z art. 23 ust. 3 ustawy z 2004r. o ochronie przyrody. W odpowiedzi na to wezwanie Przewodniczący Sejmiku stwierdził, ze rozporządzenie zostało wprowadzone bez naruszenia przepisów prawa, a w piśmie z dnia "[...]" Marszałek Województwa stwierdził, że uzgodnienia właściwych miejscowo rad gmin uznano za pozytywne ponieważ nie podjęły one uchwał w terminie 30 dni od przedłożenia projektu rozporządzenia. Skarżący podniósł, że termin trzydziestodniowy nie jest terminem zawitym, a jedynie instrukcyjnym, zaś wydanie negatywnej opinii obala domniemanie, że opinia jest pozytywna.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Sejmiku Województwa, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Opisano przebieg korespondencji prowadzonej pomiędzy skarżącym a organem, a także czynności podejmowane przez organ. W związku z tym wyjaśniono, że argumentacja skarżącego o bezczynności nie znajduje pokrycia w stanie faktycznym, gdyż skarżący był informowany o działaniach podejmowanych przez organy samorządu województwa i pracowników Urzędu. Wskazano, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego może dotyczyć działalności uchwałodawczej tylko w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie. W niniejszej sprawie taki przepis prawa nie istnieje, a tym samym skarga jest niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona. Ponadto wskazano, że bezczynność organu ma miejsce, gdy nie podejmuje on żadnych czynności w sprawie, a w związku z tym nie sposób zaaprobować stanowiska skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej: ppsa), sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych (pkt. 4a).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność sejmiku województwa w uchyleniu rozporządzenia w sprawie obszaru chronionego krajobrazu, a zatem aktu prawa miejscowego. Tego rodzaju akty są wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zatem w świetle przywołanych wyżej przepisów skarga na bezczynność w odniesieniu do aktów prawa miejscowego nie służy. Skarżącemu należy przy tym wyjaśnić, że w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma powołanego w skardze art. 52 § 3 ust. 4, gdyż art. 52 p.p.s.a. posiada wyłącznie paragrafy, bez ustępów. O ile jednak skarżącemu chodziło o przepis art. 52 § 4 p.p.s.a. to wyjaśnić należy, że przepis ten określa jeden z wymogów formalnych, jakie należy spełnić przed wniesieniem skargi do sądu. Jego spełnienie nie oznacza jednak skuteczności skargi, jeżeli z innych – wyżej wskazanych powodów – skarga jest niedopuszczalna.
Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.