Uzasadnienie
A. i R. E. (skarżący) wnieśli do tut. Sądu skargę na bezczynność Burmistrza "[...]" w sprawie wybudowania sieci wodociągowej. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organ dopuszcza się uporczywej bezczynności w wybudowaniu sieci wodociągowej wzdłuż drogi krajowej nr "[...]" w kierunku wschodnim o długości 800 metrów celem zaopatrzenia w wodę m.in. ich posesji, jak i innych działek. Wnieśli o zobowiązanie Burmistrza do wykonania zadania wynikającego z ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r., poz. 2028), tj. wybudowania sieci wodociągowej dającej możliwość zaopatrzenia w wodę m.in. ich nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na: decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Inaczej rzecz ujmując, skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach należących do kognicji sądów administracyjnych, wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.
Żądanie przez skarżących od Burmistrza "[...]" dołączenia wodociągu do ich posesji, nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej, ponieważ Burmistrz nie posiada kompetencji do wydania indywidualnego aktu, tj. decyzji czy postanowienia w kwestii, o którą wnoszą skarżący.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020, poz. 713) oraz z art. 3 pkt 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzanie ścieków, zbiorowe zaopatrzenie ludności w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Nie oznacza to jednak, że przepis ten nakłada na Burmistrza obowiązek wydania na życzenie skarżących indywidualnej decyzji (postanowienia) bądź podjęcia czynności, zmierzających do wybudowania wodociągu i doprowadzenia go do działki skarżących. Nie ma przepisu prawnego, który zobowiązywałby Burmistrza do podejmowania decyzji w kwestii budowy sieci infrastruktury technicznej (w tym wodociągowej) dla poszczególnych mieszkańców, którzy o to zabiegają. To rada gminy decyduje o planowanych inwestycjach, podejmując stosowne uchwały. W myśl art. 19 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem", który jest aktem prawa miejscowego.
Ust. 5 wskazanego przepisu wskazuje jakie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług powinien określać regulamin, wśród nich warunki przyłączania do sieci i techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych (pkt 4 i 5).
Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.