Uzasadnienie
B. i M. K. w dniu "[...]" wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. w rozpoznaniu ich wniosku w przedmiocie wyłączenia pracownika organu od załatwienia sprawy dotyczącej wykonania bez zgody właściwego organu kotłowni na paliwo stałe w piwnicy budynku przy ul. K. 3 w O. W obszernych wywodach skargi, skarżący zarzucili organowi i jego pracownikom stronniczość, niekompetencję i nieuzasadnioną przewlekłość postępowania.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ przytoczył treść art. 24 oraz art. 25 Kodeksu postępowania administracyjnego i stwierdził, że żadna z przesłanek określonych w tych przepisach nie wystąpiła. Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem pozostawania organu w bezczynności. Jak wskazał organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie zgodnie z regulacją zawartą w ustawie Prawo budowlane oraz w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że okoliczność, iż w bezczynności pozostaje organ administracji publicznej nie przesądza jeszcze o właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w tym przedmiocie.
Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść tylko wtedy, gdy organ administracji publicznej, mimo istnienia prawnego obowiązku, nie wydał decyzji administracyjnej, postanowienia lub nie podjął innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Poddana kontroli tutejszego Sądu bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wyłączenia pracownika organu z postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z wymienionych powyżej bezczynności, które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi na bezczynność może być tylko niewydanie przez organ postanowienia, na które przysługuje zażalenie, albo postanowienia kończącego postępowanie, lub postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Oznacza to, że nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu, gdy przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby samoistnie zaskarżalne w administracyjnym toku instancji.
Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest zamknięty. Przepisy rozdziału piątego, działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie związane z wyłączeniem bądź pracownika od udziału w postępowaniu, bądź organu od załatwienia danej sprawy, nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem takiego postanowienia. Rozstrzygnięcie takie nie kończy też postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga tej sprawy co do jej istoty.
Zauważyć można, że postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika ma charakter procesowy. Ponieważ rozstrzygnięcie takie może jednak wpływać na sposób załatwienia sprawy administracyjnej, to strona ma prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie, ale służy ono tylko łącznie z prawem odwołania od decyzji administracyjnej (art. 142 k.p.a.), i to w odwołaniu od decyzji strona może podnosić nierozpatrzenie zgłoszonego wniosku. Podobnie przed sądem administracyjnym zarzut nierozpoznania wniosku o wyłączenie pracownika lub organu może być podnoszony w skardze na decyzję lub inny akt, a nie w drodze odrębnej skargi na bezczynność.
Reasumując, ponieważ przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.