Uzasadnienie
Pismem z 14 lutego 2023 r. reprezentowany przez pełnomocnika P.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Z. sp. z o.o. (organ) z 30 stycznia 2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 9 grudnia 2022 r. oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania.
W piśmie procesowym z 21 marca 2023 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że przewlekłość organu polegała na nieuzasadnionym procedowaniu sprawy od dnia 10 października 2022 r. do dnia 9 grudnia 2022 r. choć nie było ku temu jakichkolwiek podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.).
Sąd uznał, że skarga strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona 14 lutego 2023 r., zatem po wydaniu przez organ decyzji z 9 grudnia 2022 r. tj. po zakończeniu przez organ postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na przewlekłość postępowania wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec powyższego, skoro strona skarżąca wniosła skargę do Sądu po ustaniu przewlekłości, to przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.