Uzasadnienie
"[...]" wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Starosty "[...]" w sprawie rozpoznania jego wniosku z dnia 25 września 2013 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie umów o dzieło i zlecenie, jakie zawarł Starosta Powiatowy w "[...]" w roku 2011 i 2012, nagranie skanów na nośnik CD lub DVD i powiadomienie wnioskodawcy o terminie odbioru nośnika. Skarżący zażądał zobowiązania Starostę "[...]" do wykonania wniosku w terminie 14. dni od dnia doręczenia akt organowi, orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący przedstawił stan sprawy i wskazał, że organ pierwotnie potraktował ten wniosek jako wniosek o ponowne wykorzystanie informacji publicznej, który nie został złożony na odpowiednim formularzu i pozostawił podanie bez rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Ol 116/13, po rozpatrzeniu skargi wnioskodawcy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zobowiązał Starostę "[...]" do rozpatrzenia wniosku "[...]" z dnia 25 września 2013 r., w terminie 14. dni, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn.. akt I OSK 1121/14, oddalił skargę kasacyjną organu.
"[...]" wskazał, że organ, rozpoznając ponownie wniosek z dnia 25 września 2015 r., uznał, że dotyczy on informacji przetworzonej i decyzją z dnia 4 sierpnia 2015 r., odmówił udzielenia żądanej informacji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 30 września 2015 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w tym przedmiocie.
Skarżący podniósł, że od wydania decyzji przez SKO do dnia złożenia skargi minęło prawie 6 miesięcy, podczas których Starosta nie udzielił żądanej informacji. Zasadne jest więc, zdaniem skarżącego, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz przyznanie kwoty zgodnie z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że od złożenia wniosku minęło dwa i pół roku.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Starosty, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego kończy to postępowanie, a organ nie jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego, będącego podstawą wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Skarżący nie skorzystał z prawa zaskarżenia decyzji Kolegium, wobec czego stała się ona ostateczna, jak również nie wystąpił do Starosty z ponownym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku lub jej prawomocnego osądzenia jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. Sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie.
A zatem, w niniejszej sprawie zaistniała okoliczność, która uzasadnia zastosowanie omawianego przepisu, gdyż wcześniejsza skarga była badana pod kątem merytorycznym i zakończona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 18 lutego 104 r. sygn. akt II SAB/Ol 116/13, zobowiązującym Starostę "[...]" do rozpoznania wniosku skarżącego "[...]" z dnia 25 września 2013 r.
Przedmiotowy wyrok zapadł w tej samej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami, wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucić.
Wyrok ten nie został zaś przez organ pierwszej instancji wykonany.
Należy bowiem wskazać, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 30 września 2015 r. o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej udzielenia informacji publicznej i umorzeniu postępowania w sprawie nie oznacza - wbrew twierdzeniom organu - że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, wszczęte wnioskiem z dnia 25 września 2015 r., zostało zakończone, a skarżący nie wystąpił z ponownym wnioskiem w tym przedmiocie.
Opisana powyżej decyzja pozostaje poza kontrolą Sądu, ponieważ badanie jej legalności przekracza granice niniejszej sprawy.
Stwierdzić jedynie należy, że wydanie decyzji przez organ drugiej instancji w następstwie której to decyzji uchylono decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzono postępowanie w sprawie odmowy udzielenia żądanej informacji nie oznacza, że Starosta "[...]" nie jest zobowiązany do podjęcia jakichkolwiek działań związanych z rozpoznaniem wniosku skarżącego z dnia 25 września 2013 r.
Decyzja SKO nie rozstrzygała bowiem o umorzeniu całego postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, wszczętego wnioskiem z dnia 25 września 2013 r., ale o umorzeniu postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wydanie przez Kolegium decyzji z dnia 30 września 2015 r. nakładało więc na Starostę "[...]" obowiązek rozpoznania wniosku "[...]" z dnia 25 września 2013 r. na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Wskazać też należy, że przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i faktycznych organ nie może odmówić wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej, powołując się na taką samą podstawę prawną jak w uchylonej decyzji.
O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.