Uzasadnienie
M. K. wystąpiła do tut. Sądu ze skargą, prosząc o interwencję w sprawie działań podejmowanych przez Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr "[...]" G., która od lat "psuje opinię" o rodzinie skarżącej. Podała, iż wystąpiła do dyrektor szkoły o wyjaśnienie w tej sprawie, lecz dyrektor wszystkiemu zaprzeczyła. W związku z tym kopię tego pisma przesłała do Burmistrza G. jako organu nadzorującego szkołę, lecz organ ten nie podjął żadnych działań w tym zakresie, ani nie udzielił odpowiedzi mimo że minęło już ponad 30 dni. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o sprecyzowanie przedmiotu skargi wyjaśniła, iż występuje ze skargą na bezczynność Burmistrza G., który pomimo otrzymania pism o działalności Dyrektor Szkoły nie udzielił żadnej informacji, pomimo faktu iż burmistrz jest organem nadzorującym szkołę i bezpośrednim przełożonym dyrektora szkoły.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz G. uznał zarzut za zasadny. Podał, iż skarga nie została wcześniej przekazana do właściwego organu tj. Rady Miejskiej w G., gdyż Burmistrz nie zakwalifikował jej wcześniej jako skargę. Jednakże po otrzymaniu pisma z Sądu i ponownej analizie akt skarga została przekazana Radzie Miejskiej w G. w trybie art. 229 pkt. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wskazano, iż kopie pism, które wpłynęły do organu 29 listopada 2012r. były oznaczone jako "do wiadomości" i nie zawierały pisma przewodniego, dlatego pozostawiono je bez odpowiedzi. Natomiast na pismo skarżącej z dnia 13 listopada 2012r. odpowiedzi udzielił Kierownik Wydziału Oświaty pismem z dnia 15 listopada 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej: ppsa, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych (pkt. 4a).
Zatem skarga na bezczynność organu administracji publicznej, jakim niewątpliwie jest burmistrz, dopuszczalna jest w przypadku, gdy z mocy przepisu prawa jest on zobowiązany do wydania wskazanego wyżej aktu administracyjnego lub podjęcia wyżej określonej czynności z zakresu administracji publicznej.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność burmistrza jako organu nadzorującego szkołę w związku z brakiem podjęcia przez ten organ jakichkolwiek działań, a także nieudzieleniem odpowiedzi na pisma skarżącej dotyczące działalności dyrektora szkoły. Podnieść jednak należy, iż z przepisów ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. Nr 256 poz. 2572 ze zm.) nie wynika, aby burmistrz miał obowiązek podjęcia w tym zakresie jakiegokolwiek aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Wprawdzie faktycznie w przypadku szkoły, dla której organem prowadzącym jest gmina jako jednostka samorządu terytorialnego (art. 3 pkt 5 ustawy o oświacie), zadania i kompetencje w tym zakresie wykonuje w głównej mierze burmistrz (art. 5c pkt 2 ustawy o oświacie), w tym także powierza stanowisko dyrektora szkoły i odwołuje z tego stanowiska (art. 36a ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o oświacie), lecz w zakresie tych uprawnień burmistrz nie wydaje aktów administracyjnych, ani nie podejmuje czynności w rozumieniu wyżej powołanego przepisu art. 3 § 4 pkt 1 – 4a p.p.s.a. W związku z tym brak działań ze strony burmistrza, czy też brak odpowiedzi na pisma kierowane przez skarżącą nie mogą stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego.
Wyjaśnić przy tym należy, iż nawet gdyby skargę wniesioną w niniejszej sprawie potraktować – jak to uczynił organ – jako skargę wniesioną w trybie art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego, to także skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego zawarty jest bowiem w Dziale VIII Kodeksu, regulującym kwestie dotyczące tzw. skargi powszechnej. Zgodnie z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności burmistrza (z wyjątkiem spraw z należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej) jest rada gminy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od dawna panuje pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (tak między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426, w postanowieniu z dnia 21 września 2001r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766, a także w wyroku z dnia 20 lipca 2004r.
Sygn. akt OSK 650/04, niepublik. oraz postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008r. Sygn. akt I OSK 1300/08, niepublik.). W orzeczeniach tych wskazuje się, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.
W konsekwencji działania administracji publicznej będące przedmiotem takich skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów zawartych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
W związku z powyższym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.