Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 grudnia 2008r. M. B. wniósł o wymeldowanie A. i M. B. z dotychczasowego miejsca zameldowania, tj. z lokalu położonego przy ulicy A w "[...]".
Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Burmistrz odmówił wymeldowania M. B. z pobytu stałego w "[...]" przy ulicy A. Następnie Wojewoda decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" uchylił decyzję Burmistrza i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Natomiast pismem z dnia 9 lipca 2009r. skierowanym do tut. Sądu M. B. wywiódł skargę na nieuzasadnioną przewlekłość postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania, prowadzonego przez Burmistrza. Skarżący podniósł, że okres nieuzasadnionej przewlekłości to okres od dnia otrzymania przez Urząd Miasta decyzji organu odwoławczego z dnia "[...]" uchylającej decyzję z dnia "[...]" Burmistrza.
Następnie pismem z dnia 25 sierpnia 2009r. M. B. został wezwany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 sierpnia 2009r. do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wymeldowania przez nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie – przed wniesieniem skargi do Sądu – zażalenia do Wojewody na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie wymeldowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi M. B. jest bezczynność Burmistrza w sprawie wymeldowania. Zasadnym jest tu wskazać, iż zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia, o którym mowa we wspomnianym wyżej przepisie, może świadczyć o wyczerpaniu środków odwoławczych i stanowić legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 1999r., IV SAB 43/99 – LEX nr 48184).
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wywiódł wspomnianego zażalenia na niezałatwienia sprawy w terminie. Pomimo skutecznego wezwania (otrzymał je 4 września 2009r.) M. B. o nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie – przed wniesieniem skargi do Sądu – zażalenia do Wojewody na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie wymeldowania, skarżący takiego dokumentu nie przedstawił.
Wobec powyższego bezspornym jest, iż w kontekście przedmiotowej sprawy nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, gdyż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w postępowaniu administracyjnym. Skarżący po prostu nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność, co oznacza, iż nie wyczerpał przysługujących mu możliwości odwoławczych w postępowaniu administracyjnym i nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu.
W związku z powyższym skarga na bezczynność Burmistrza w sprawie wymeldowania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., wobec odrzucenia skargi, wpis podlega zwrotowi.