Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2010r., Sygn. akt II SAB/Ol 5/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę M. B. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w O. w przedmiocie ustalenia miejsca zamieszkania wnioskowanych o wymeldowanie osób. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano na brak właściwości sądów administracyjnych w rozpoznaniu tego typu spraw. Wskazane orzeczenie zostało doręczone skarżącemu "[...]".
W dniu "[...]" (data nadania przesyłki pocztowej) skarżący zwrócił się do tutejszego Sądu o uzupełnienie uzasadnienia powołanego postanowienia poprzez wskazanie organu właściwego do rozpoznania meritum jego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Stosownie do art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia postanowienia zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Mając na uwadze powyższą regulację prawną stwierdzić należy, że wniosek o uzupełnienie może dotyczyć tylko sentencji postanowienia, a nie jego uzasadnienia. Ponadto, uzupełnić można jedynie te elementy orzeczenia, do których zamieszczenia sąd był zobowiązany w świetle obowiązujących przepisów prawa. Tym samym, wniosek skarżącego o uzupełnienia wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 3 lutego 2010r. nie mógł być uwzględniony z dwóch powodów. Po pierwsze, dotyczył on wyłącznie uzasadnienia wydanego w sprawie postanowienia, którego uzupełnienie nie jest dopuszczalne w omawianym trybie. Po wtóre zaś, z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby sąd administracyjny odrzucając skargę z powodu braku właściwości do rozpoznania danej sprawy, zobowiązany był do wskazywania organu właściwego do rozpoznania tej sprawy. Nie jest bowiem rolą sądu administracyjnego udzielanie stronom wyjaśnień i porad prawnych w sprawach, w których sąd ten nie jest właściwy.
Z tych też powodów, na mocy art. 157 § 1 powołanej ustawy, orzeczono jak w sentencji.