Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2013r., przesłanym pocztą elektroniczną na adres starostwo@powiatwęgorzewski.pl, E. Ł. wystąpiła do Starosty o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zasad umieszczania symboli religijnych na terenie pomieszczeń publicznych, będących w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych samorządu powiatowego, czy obowiązują w tym przedmiocie jakiekolwiek akty prawne, czy prowadzone są w tym względzie prace legislacyjne, a jeśli tak to jaki jest ich zakres i kto jest odpowiedzialny za prace nad projektami.
W dniu 4 maja 2013r. (data nadania pocztowego) E. Ł. wniosła za pośrednictwem Starosty skargę na bezczynność tego organu w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 8 kwietnia 2013r. oraz wymierzenia organowi grzywny, jeśli nie przekaże skargi wraz z aktami i odpowiedzią w terminie 15 dni od otrzymania skargi. Skarżąca podkreśliła, że termin do załatwienia sprawy upłynął bezskutecznie w dniu 22 kwietnia 2013r.
W odpowiedzi na skargę, przekazaną Sądowi wraz z aktami sprawy w dniu 14 maja 2013r., Starosta podniósł, że skarga jest bezprzedmiotowa, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 26 listopada 2008r., I OPS 6/08, wobec udzielenia skarżącej w dniu 30 kwietnia 2013r. odpowiedzi na wniosek o udostępnienie żądanej informacji publicznej. Organ udokumentował, że poinformował skarżącą, pismem z dnia 30 kwietnia 2013r., iż powiat i jego jednostki organizacyjne w zakresie swojej działalności stosują zasady ustalone przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej – art. 25.
W wykonaniu wezwania Sądu, zobowiązującego skarżącą do podania czy i kiedy Starosta udzielił żądanej informacji publicznej oraz do wypowiedzenia się co do wniosku organu o umorzenie postępowania, pismem procesowym z dnia 24 czerwca 2013r. E. Ł. cofnęła skargę oraz wniosek o wymierzenie organowi grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i dlatego postępowanie sądowe należało umorzyć, na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1.
Zwrot uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 2).