Uzasadnienie
A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. na skutek jego odwołania z dnia "[...]" od opinii służbowej z dnia "[...]" wydanej przez Kierownika Działu Ochrony Aresztu Śledczego w B., żądając zobowiązania Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. do wydania decyzji administracyjnej bądź aktu o odmowie jej wydania w związku z wniesionym odwołaniem w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu podał, iż w dniu "[...]" wniósł do organu I instancji odwołanie od opinii służbowej wydanej przez Kierownika Działu Ochrony Aresztu Śledczego w B. z dnia "[...]", którą przekazano do organu II instancji. Pismem z dnia "[...]" skarżący wystąpił do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. wskazując, iż organ pozostaje w zwłoce w związku z wniesionym odwołaniem, lecz organ nie ustosunkował się do tego wystąpienia.
W związku z tym skarżący w "[...]" wniósł skargę do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Podniósł, iż organ dalej pozostaje w bezczynności, gdyż ani nie wydaje żądanej decyzji, ani żadnego innego aktu administracyjnego o odmowie jej wydania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O., reprezentowany przez radcę prawnego J. W., wniósł o jej oddalenie. Podano, iż w dniu "[...]" Kierownik Działu Ochrony Aresztu Śledczego w B. sporządził opinię służbową dotycząca A. Z. Od tej opinii funkcjonariusz złożył odwołanie, które zostało przesłane omyłkowo do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. W związku z tym odwołanie to zgodnie z właściwością przesłano Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. Przed upływem terminu do rozpatrzenia odwołania A. Z. złożył raport z dnia "[...]" o cofnięciu odwołania, który także mylnie skierował do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej i który także odesłano według właściwości do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. Podano, iż w związku ze skargą A.Z. do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej organ ten poinformował skarżącego, iż Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. nie pozostaje w bezczynności, gdyż nie jest właściwym organem do rozpatrzenia odwołania.
Powołując się na wyrok tut. Sądu z dnia 19 stycznia 2010r., oddalający skargę A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, wskazano iż przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996r. tylko w niewielkim stopniu odsyłają do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono, iż z uwagi na fakt, iż skarżący błędnie przesyłał kolejne odwołania od opinii służbowej i były one bezzwłocznie przesyłane właściwemu organowi, zarzut pozostawania w bezczynności przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. jest bezzasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 – 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
W niniejszej sprawie należało ustalić, czy w związku z wejściem w życie z dniem 13 sierpnia 2010r. przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79 poz. 523 ze zm.) przedmiotowa skarga podlega kognicji sądu administracyjnego. Powołana ustawa w sposób odmienny od dotychczasowego uregulowała bowiem zasady orzekania w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. W ustawie tej wprowadzony został Rozdział 20, w którym określono zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego. Z przepisów tych wynika, iż nie wszystkie sprawy podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo iż dotyczą stosunku służbowego, poddane zostały orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych w ogóle zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie.
Jak wynika z treści art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony w formie pisemnej (art. 217 ust. 1 cytowanej ustawy). Jednakże wskazać należy, iż w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w związku z tym także różny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach.
I tak art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, iż sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnych, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust. 4 i 5 tej ustawy).
Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej).
Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
W świetle tak sformułowanych zapisów ustawy o Służbie Więziennej należy stwierdzić, iż sprawa dotycząca opinii służbowej stanowi sprawę ze stosunku służbowego, która nie jest rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym w trybie uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie została wymieniona w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Zatem także nie podlega kognicji sądu administracyjnego skarga na bezczynność organu w tym zakresie. Należy przy tym wskazać, iż wprawdzie skarżący wystąpił ze skargą w dniu "[...]", czyli jeszcze przed wejściem w życie przepisów nowej ustawy, lecz z mocy art. 268 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. sprawa podlega rozpatrzeniu na podstawie nowych przepisów. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2, prowadzone na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. są prowadzone na podstawie obecnie obowiązującej ustawy.
Zatem nie tylko sąd administracyjny utracił kompetencję do rozpatrzenia niniejszej sprawy, ale też organ nie rozpatruje jej w trybie określonym w art. 218 aktualnie obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej. Należy przy tym wyjaśnić, iż tak długi okres rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny wyniknął z faktu konieczności rozpatrywania składanych przez skarżącego kolejnych wniosków o wyłączenie sędziów.
Wobec powyższego skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.