Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 26 maja 2017r. T. W. zwrócił się drogą elektroniczną do Gmin o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1. Jaka kancelaria prawna sprawuje obsługę prawną Gminy?
- 2. Jaka jest wysokość miesięcznego wynagrodzenia umownego brutto kancelarii prawnej z tytułu świadczenia obsługi prawnej Gminy?
- 3. Kiedy kończy się umowa na obsługę prawną tej kancelarii i na obsługę prawną Gminy?
- 4. Czy ta kancelaria prawna została wyłoniona w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych?
Następnie pismem z dnia 10 czerwca 2017r. T. W. wywiódł skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie przez organ w terminie przez prawo przewidzianym, informacji publicznej, pomimo, że jest do tego zobowiązany, a w konsekwencji bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zwrócił się o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego nieprawomocności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że po wniesieniu skargi udzielił stronie w dniu 23 czerwca 2017r. odpowiedzi na wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 j. t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016r., poz. 1764 j.t.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli organ odmawia udostępnienia informacji, to obowiązany jest tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej.
Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z tych form działania, zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności.
Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
W obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Załatwienie przez organ wniosku strony w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku zbadania, czy bezczynność, której się dopuścił, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W takiej sytuacji umorzenie postępowania sądowego może dotyczyć jedynie zobowiązania organu do wydania dokonania czynności, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA z 2009 r., z. 4, poz. 63).
Bezsprzecznie Wójt Gminy rozpoznał przedmiotowy wniosek strony i choć po wniesieniu skargi to jednak udzielił stronie – w dniu 23 czerwca 2017r. drogą elektroniczną, odpowiedzi na jej wniosek. Znajduje to potwierdzenie w wydruku z korespondencji elektronicznej organu ze skarżącym, a ponadto sam skarżący nie zaprzecza temu.
Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w pkt I umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
Z uwagi jednak, że wniosek został rozpoznany dopiero po wniesieniu skargi przez skarżącego, orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.
Zaistniała bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Samo uchybienie terminowi z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wprawdzie naruszył termin ustawowy do załatwienia wniosku strony, jednakże wskazane naruszenie miało charakter nieznaczny. Ponadto organ wyjaśnił przyczyny braku udzielenia stronie informacji publicznej w terminie ustawowym, wskazując na błąd pracownika organu i wyciągnięcie wobec tego pracownika konsekwencji służbowych. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt III sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a