Uzasadnienie
Stowarzyszenie "[...]"zwróciło się z wnioskiem z dnia 18 lutego 2015 r. do Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych Regionu "[...]" o udzielenie informacji publicznej, przez nadesłanie pocztą elektroniczną lub tradycyjną, kserokopii lub skanów orzeczeń wydanych w latach 2011- 2014 przez Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych.
W związku z nieudzieleniem żądanej informacji i brakiem reakcji organu na wniosek, Stowarzyszenie złożyło do tut. Sądu skargę na bezczynność organu. W skardze zarzuciło organowi bezczynność w udzieleniu wnioskowanej informacji i wniosło o zobowiązanie Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych Regionu "[...]" do rozpoznania powyższego wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Stowarzyszenie wywiodło, że sprawowanie sądownictwa dyscyplinarnego przez organy danej jednostki organizacyjnej jest formą wykonywania władzy publicznej. a co za tym idzie - m.in. decyduje o możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego. W tej sytuacji, brak reakcji organu na przedmiotowy wniosek uzasadniał wniesienie skargi.
W odpowiedzi na skargę, Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych Regionu "[...]" uznał skargę za zasadną. Stwierdził, że nieudzielenie informacji zgodnie z wnioskiem Stowarzyszenia było bezpodstawne i wynikało z niedopatrzenia organizacyjnego. Organ zobowiązał się jednocześnie do udzielenia żądanej informacji.
W załączeniu do pisma z dnia 17 września 2015 r., Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych "[...]" przesłał skarżącemu Stowarzyszeniu, kserokopie żądanych orzeczeń wydanych w latach 2011-2014.
Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. skarżące Stowarzyszenie potwierdziło otrzymanie żądanej informacji i wniosło o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późno zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, dostępny w: internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
W przedmiotowej skardze, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło bezczynność Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych Regionu "[...]" w zakresie udzielenia informacji, która dotyczyła orzeczeń wydanych w latach 2011- 2014 przez Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych.
W odpowiedzi na skargę Organ poinformował, że uznaje skargę na odpowiedź na wniosek z dnia 18 lutego 2015 r. przesłana została skarżącemu, co ten potwierdził w piśmie z dnia 18 stycznia 2016 r. wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania.
Podnieść należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność, decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, CBOSA). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania, gdyż postępowanie staje się bezprzedmiotowe.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. W dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych Regionu "[...]" nie pozostawał już bezczynności, skoro zrealizował obowiązek informacyjny, wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie potwierdziło tą okoliczność i wniosło o umorzenie postępowania. Tym samym, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności stało się bezprzedmiotowe i Sąd zobowiązany był do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Uwzględniając powyższe, na podstawie wskazanego wyżej przepisu Sąd orzekł jak na wstępie i w oparciu o art. 201 p.p.s.a. zasądził od organu koszty postępowania.