Uzasadnienie
W dniu 4 listopada 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Olsztynie W. J. złożył skargę na podstawie art. 101 ust. l ustawy samorządzie gminnym. Zarzuca w niej Radzie Miasta naruszenie art. 237 i art. 238 Kpa. Stwierdza, że w dnia 14 września 2004 r. złożył skargę na Prezydenta za naruszenie art. 237 Kpa, na którą Rada Miasta nie odpowiedziała. Wyjaśnia, iż w pismach np. z dnia 30 czerwca 2004 r., 7 i 16 lipca 2004 r. oraz 9 września 2004 r. zwracał się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego lub Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o informację zgodną z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej na temat pozwolenia zmiany użytkowania stodoły rolniczej na salę biesiadną oraz domu mieszkalnego na bar - restaurację, oba budynki znajdują się w O. – E., na terenie "rancza" J. K. W pismach z dnia 24 sierpnia 2004 r. i 7 października 2004 r., zdaniem skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie udzielił jasnej odpowiedzi, wobec czego złożył na ten organ skargę z dnia 28 lipca 2004 r. na ręce Prezydenta Miasta, który na nią nie odpowiedział.
W skutek tego W. J. złożył skargę z dnia 14 września 2004 r. na Prezydenta na ręce Rady Miasta. Organ ten również nie udzielił odpowiedzi, natomiast otrzymana dniu 6 października 2004 r. od Prezydenta Miasta O. odpowiedź nie satysfakcjonuje skarżącego. Wobec czego zwraca się o przymuszenie Rady Miasta do rozpatrzenia skargi z dnia 14 września 2004 r. oraz ukarania Prezydenta Miasta O. za łamanie prawa.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. wniósł o jej oddalenie, wskazał, iż skarżący nie powołał się na żadną uchwałę czy zarządzenie Rady Miasta, która by naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Twierdzenie, co by Rada Miasta nie odpowiedziała na skargę z dnia 14 września 2004 r. jest nie uzasadnione, gdyż w dniu 27 października 2004 r. uchwałą Nr "[...]" uznała skargę W. J. z dnia 15 sierpnia 2004 r. za bezzasadną. Ponadto pismem z dnia 6 października 2004 r. Prezydent Miasta O. udzielił odpowiedzi skarżącemu. Skarga z dnia 28 lipca 2004 r. została rozpatrzona, a odpowiedzi na nią udzielił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 24 sierpnia 2004 r. Nie przekroczono więc terminu określonego w art. 234 § l Kpa, nie miała miejsca także bezczynność Prezydenta Miasta O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tegoż przepisu, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można więc skutecznie wnieść tylko w przypadku, gdy organ ten w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź tego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej, czym należy zauważyć, iż powyższe odnosi się wyłącznie do aktów wydawanych w indywidualnych sprawach, skierowanych do konkretnie oznaczonego podmiotu.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że skargą do sądu nie jest podjęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w dziale VIII Kpa (art. 221-256 Kpa). W takim postępowaniu nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej, a konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność.
W. J. zarzuca Radzie Miasta O. bezczynność polegającą na braku odpowiedzi na skargę z dnia 14 września 2004 r., złożoną w trybie 229 Kpa, na bezczynność Prezydenta Miasta O. Skoro więc w sprawie chodzi o załatwienie skargi w rozumieniu działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - to ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w tym trybie nie podlega kognicji Wojewódzkiego Sądu administracyjnego. Tym samym nie można złożyć skargi na bezczynność organu w tym zakresie, bowiem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy skarga może dotyczyć tylko spraw określonych w art. 3 ust. l pkt l - 4 tej ustawy, Natomiast zaskarżona bezczynność organu do żadnego z tych form działania administracji publicznej nie należy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § l pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.