Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 maja 2004 r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nabycia z mocy prawa przez użytkowników wieczystych I. i J. A. prawa własności nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe położonej w E. przy ul. B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 326 i 327 o łącznej powierzchni 0,0341 ha, dla której prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w E. księga wieczysta KW Nr "[...]".
Pismem z dnia 11 sierpnia 2004 r. J. A. złożył zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta, ponieważ do tego dnia Organ nie podjął żadnych czynności
Postanowieniem z dnia 11 października 2004 r., "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi Miasta czternastodniowy termin na załatwienie sprawy.
Dnia 8 listopada 2004 r. Prezydent Miasta wystosował do I. i J. A. pismo (Nr "[...]"), w którym poinformował, że sprawa zostanie załatwiona po rozpatrzeniu przez Trybunał Konstytucyjny skarg jednostek samorządowych na niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów ustaw z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 z późn. zm.). Skargi te zostały wniesione w sprawach o identycznym stanie faktycznym i prawnym jak niniejsza sprawa, a toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczy ustawy, na podstawie której niniejsza sprawa ma być załatwiona.
W związku z tym rozstrzygnięcie o konstytucyjności ustawy będzie miało istotne znaczenie dla wydania decyzji. Zauważył też, że obecnie w Sejmie trwają prace legislacyjne dotyczące zmiany powołanej ustawy w zakresie odpłatności za nabycie prawa własności nieruchomości. W tym stanie rzeczy sprawa zostanie rozpatrzona po rozstrzygnięciu przedstawionych kwestii.
W dniu 7 grudnia 2004 r. I. i J. A. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się wydania decyzji przez Prezydenta Miasta.
Prezydent Miasta nie udzielił merytorycznej odpowiedzi na skargę, wskazując w piśmie z dnia 29 grudnia 2004 r., że akta sprawy zostały przekazane do Sądu przez samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tegoż przepisu, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
We wskazanej sytuacji kontrola Sądu sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy.
Art. 35 § l i 3 Kpa zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu jednego miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli organ nie załatwi sprawy w powyższych terminach, obowiązany jest zawiadomić strony, z podaniem przyczyn zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy -art. 36 § l Kpa. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.
Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana.
Nie można uznać za przyczynę uzasadniającą przedłużenie postępowania administracyjnego toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania nawet, gdy dotyczy sprawy o podobnym stanie faktycznym i prawnym.
Gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić postępowanie zgodnie z art. 97 par. l pkt 4 kpa.
Podkreślić jednak należy, że dotyczy to tylko zagadnienia wstępnego a więc sytuacji, w której wydanie orzeczenia przez organ administracji uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. W przedmiotowej sprawie powyższa okoliczność nie zachodzi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 11 października 2004r., "[...]" uznając skargę na bezczynność za zasadną, wyznaczyło Prezydentowi Miasta dodatkowy, czternastodniowy termin na załatwienie sprawy. Termin ten nie został przez Prezydenta Miasta dochowany. Nie można bowiem uznać za przedłużenie terminu w rozumieniu art. 36 par l kpa pisma Organu z dnia 8 listopada 2004 r. bowiem zawiadomienie strony o zwłoce w załatwieniu sprawy ma charakter czynności procesowej, która wpływa na jej uprawnienia procesowe. Z tego względu powinna mieć ona formę postanowienia (art. 123 par. 2 kpa). Poza tym - jak wskazana wyżej - nie zachodzą okoliczności uzasadniające przedłużenie terminu. Gdyby nawet przyjąć, że pismo to spełniało wymogi zawiadomienia określonego w art. 36 kpa to organ winien wskazać nowy termin załatwienia sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności i z tego względu na podstawie art. 149 w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.