Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 października 2009 r. Starosta B. umorzył postępowanie z wniosku S.B.-"OM." z dnia 12 stycznia 2009 r. o rozszerzenie decyzji z dnia 26 lipca 2007 r., zmienionej decyzją z dnia 4 kwietnia 2005r. zezwalającej na zbieranie odpadów Organ pierwszej instancji wywiódł bowiem, że skoro decyzją z dnia 10 lutego 2009 r. cofnięto przedmiotowe zezwolenie, to sprawa z wniosku o zmianę tego zezwolenia stała się bezprzedmiotowa.
Pismem z dnia 27 października 2009 r. S.B. wezwała Starostę B. do wydania decyzji zgodnie z jej wnioskiem z dnia 12 stycznia 2009 r.
Następnie, w dniu 30 października 2009 r. S.B. wniosła odwołanie od decyzji z dnia 26 października 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Podniosła, że złożyła skargę do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. utrzymującą w mocy decyzję Starosty o cofnięciu zezwolenia. Wywiodła, że skoro decyzja o cofnięciu zezwolenia nie jest prawomocna, to nieprawidłowo umorzono postępowanie administracyjne.
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiesiło postępowanie odwoławcze do dnia rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargi S.B. na decyzję tego organu z dnia 5 października 2009 r.
W złożonej skardze na bezczynność Starosty B. S.B. zarzuciła, że ten organ nie rozpoznał jej wniosku z dnia 12 stycznia 2009 r. o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 26 lipca 2007 r.. Podała, że w dniu 26 października 2009 r. organ ten wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie, zaś w toku postępowania administracyjnego naruszał art. 35 i art. 36 K.p.a., powołując się na inne toczące się postępowanie. Wywiodła, że rozstrzygnięcie to nie było prawidłowe i wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy z jej wniosku z dnia 12 stycznia 2009 r.
W odpowiedzi na skargę Starosta B. wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że skarga jest bezzasadna. Wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek został rozpatrzony i sprawa została zakończona decyzją z dnia 26 października 2009 r. W wyniku odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. Ponadto wskazał, że Rada Powiatu B. uchwałą z dnia 1 grudnia 2009 r. uznała skargę S.B. na działalność Starosty za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, z późn. zm.) - dalej jako: p.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony.
Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Starosty Braniewskiego w rozpoznaniu wniosku skarżącej o rozszerzenie decyzji - zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 26 lipca 2007 r.
Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2009 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie, przed wniesieniem skargi do Sądu, zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. do organu wyższego stopnia - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. na bezczynność Starosty B. w powyższej sprawie.
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej dnia 14 grudnia 2009 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem z dniem 21 grudnia 2009 r.
W zakreślonym terminie skarżąca wyjaśniła, że w dniu 30 października 2009 r. wniosła odwołanie na decyzję Starosty B. umarzającą postępowanie, w którym wnioskowała m.in. o zaprzestanie bezczynności Starosty. Kolegium zawiesiło jednak rozpatrzenie sprawy do czasu wydania prawomocnego wyroku przez sąd administracyjny w sprawie decyzji pierwotnej. Wyjaśniając brak skargi na bezczynność Starosty, skarżąca wskazała na swoje odwołanie od decyzji Starosty, które - jej zdaniem - jest pismem o takim samym celu.
Wbrew przekonaniu skarżącej nie wypełniła ona wymogu przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a.
W sytuacji gdy strona zarzuca organowi administracji, że nie załatwia on sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym na podstawie art. 36 K.p.a., służy jej zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uprawnienie to wynika wprost z treści art. 37 § 1 K.p.a. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 K.p.a. warunkuje zaś skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji. Prawo do wniesienia zażalenia powstaje z momentem upływu podstawowego lub dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Regulacja art. 37 K.p.a. ma na celu zwalczanie bezczynności organu pierwszej instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem. Natomiast odwołanie do decyzji jest instytucją procesową, za pomocą której strona może żądać weryfikacji rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji w celu jego kasacji lub reformacji.
Złożenie pisma z dnia 27 października 2009 r. również nie stanowi o wyczerpaniu przysługującej skarżącej środków zwalczających bezczynność organu pierwszej instancji. Pismo to jest kierowane bowiem do Starosty a nie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.