Uzasadnienie
W dniu 30 kwietnia 2010 r. A.U. złożył do Prezydenta Miasta wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr 55 obręb "[...]" przy Al. "[...]" w O. na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. nr 175, poz. 1459 ze zm.) zwanej dalej ustawą o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego.
W dniu 2 czerwca 2010 r. A.U. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a następnie w skardze z dnia 17 czerwca 2010 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucił Prezydentowi Miasta bezczynność dotyczącą przekształcenia jego prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wyjaśnił, że żądanie skarżącego dotyczące przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zostało rozpoznane poprzez wydanie decyzji z dnia "[...]" o umorzeniu postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej przy Al. "[...]" w O. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 24 czerwca 2010 r.
Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. skarżący stwierdził, że w jego rozumieniu bezczynność Prezydenta polega na tym, iż organ ten nie dokonał przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności mimo, że ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nakazuje wydanie decyzji o przekształceniu. Decyzja taka nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz związaną co oznacza, że Prezydent ma obowiązek jej wydania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy ppsa., a zatem m.in. w sprawach, gdy organ pozostaje w bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej.
Na podstawie zaś art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt
I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz.
63) stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że wydanie decyzji przez organ lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia przez sąd skargi, nawet wówczas, gdy decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. Zatem sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast w sytuacji uznania, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Prezydenta Miasta w rozpatrzeniu wniosku skarżącego dotyczącego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Jednakże po wniesieniu skargi do Sądu, skarżącemu została doręczona decyzja Prezydenta Miasta z dnia "[...]" o umorzeniu postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W tej sytuacji należy uznać, że w dniu orzekania przez Sąd organ nie pozostawał już w bezczynności i dlatego nie jest możliwe uwzględnienie skargi zobowiązującej ten organ do wydania aktu administracyjnego. Biorąc pod uwagę uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 należało orzec o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.
Należy również podkreślić, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była wyłącznie kwestia bezczynności organu. Z bezczynnością organu administracji publicznej, w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy ppsa., mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2009, s. 103).
Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że bezczynność organu polega na niewydaniu decyzji lub innego aktu o treści żądanej przez wnioskodawcę. Jeżeli bowiem organ wyda decyzję lub inny akt w rozpoznawanej sprawie, nie można uznać, że pozostaje on w bezczynności. Natomiast rozstrzygnięcie podjęte przez organ może zostać poddane kontroli sądowej co do jego zgodności z prawem, ale dopiero w odrębnym postępowaniu po wniesieniu skargi przez uprawniony podmiot.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.