Uzasadnienie
Wnioskiem z 10 kwietnia 2024 r., I.G. (dalej jako: "strona", "skarżąca"), zwróciła się do Dyrektora Szkoły Podstawowej w K. (dalej jako: "organ", "Dyrektor") o udostępnienie informacji publicznej – kopii treści protokołów kontroli doraźnych Kuratorium Oświaty w O. począwszy od 2019 r. do dnia otrzymania wniosku oraz kopii treści protokołów kontroli Kuratorium związanych z realizacją zaleceń Kuratorium Oświaty w O. począwszy od 2019 r. do dnia złożenia wniosku.
Odpowiadając na wniosek, pismem z 23 kwietnia 2024 r., Dyrektor poinformował stronę, że żądane informacje stanowią informację publiczną i zostaną jej udostępnione, jednak należy dokonać ich anonimizacji. Ze względu na obszerność dokumentów wnioskowanych do udostępnienia i w trosce o dokładność anonimizacji, organ poinformował skarżącą, że informacje zostaną udostępnione w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 10 czerwca 2024 r.
Pismem z 11 czerwca 2024 r., skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej i wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji, wymierzenie organowi kary grzywny, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zwrot kosztów wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że wyznaczony przez organ termin na udzielenie informacji upłynął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wielokrotnie już zobowiązywał Dyrektora do rozpatrzenia jej wniosków, jednak nie wywarło to na organie wrażenia i nie przyniosło oczekiwanego skutku, ponieważ organ dalej nie rozpoznaje jej wniosków lub rozpoznaje nie w terminie, co stało się dla organu tradycją. Dotychczasowa forma dyscyplinująca wydaje się nieskuteczna, a rozpoznawanie wniosków po terminie naraża stronę na kolejne skargi i nawet kilkumiesięczne oczekiwanie.
II SAB/Ol 67/24
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, ponieważ w dniu 11 czerwca 2024 r. udzielił mailowo skarżącej żądanych informacji, na dowód czego załączył odpowiedź na wniosek wraz z załącznikami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność organu w załatwieniu złożonego przez skarżącą wniosku z 10 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniesienie skargi w tym przedmiocie nie wymagało dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Nie jest okolicznością sporną, że przedmiot informacji, o których udostępnienie wniosła skarżąca, stanowią informację publiczną oraz że organ, do którego wpłynął wniosek, mimo że nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym, to z uwagi na wykonywanie zadań publicznych z zakresu edukacji, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Kwestią sporną było natomiast to, czy organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej. W sprawie należało zatem dokonać oceny, czy Dyrektorowi w opisanym stanie faktycznym można przypisać stan bezczynności.
Ocena zaistnienia stanu bezczynności organu wymaga zbadania, czy załatwił on sprawę oraz czy uczynił to w określonym w prawie terminie. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, bezczynność organu bowiem ma miejsce wówczas, gdy nie załatwił on sprawy w terminie załatwienia sprawy określonym w k.p.a. lub wyznaczonym na podstawie k.p.a., bądź w terminie określonym w przepisach szczególnych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-
II SAB/Ol 67/24
Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2024, LEX/el.). W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej terminy te wyznaczają przepisy u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym samym terminie, jak wynika z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy.
Z powołanych regulacji wynika, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki:
- - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo
- - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo
- - nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że – jak wynika z akt sprawy – wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został doręczony organowi w formie wiadomości elektronicznej, za pośrednictwem poczty e-mail 10 czerwca 2024 r. Dyrektor z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadomił stronę o powodach opóźnienia w załatwieniu wniosku oraz podał termin, w jakim udostępni informację, przy czym jak wymaga tego ustawa, nie był on dłuższy niż 2 miesiące od
II SAB/Ol 67/24 dnia złożenia wniosku. W ocenie tutejszego Sądu, biorąc pod uwagę zakres wnioskowanych informacji oraz czasokres, którego dotyczyły żądane dokumenty, nie można uznać, że działanie to zmierzało w sposób nieuprawniony do przedłużenia postępowania w sprawie.
Ostatecznie wyjaśnić należy, że skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu 11 sierpnia 2024 r. Tego samego dnia organ udostępnił drogą mailową informacje, których dotyczył wniosek, czyli w dniu wniesienia skargi nie pozostawał w stanie bezczynności. Skoro więc organ w dniu wniesienia skargi nie pozostawał bezczynny, to brak było podstaw do zobowiązania organu do udostępnienia informacji, wymierzenia organowi kary grzywny i przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej – o co wnosiła skarżąca. Rozstrzygnięcia przewidziane w przepisie art. 149 § 1-2 p.p.s.a. mogą zapaść tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi, że organ pozostawał w bezczynności, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.
Ze wskazanych wyżej powodów tutejszy Sąd nie mógł również umorzyć postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a, jako bezprzedmiotowego. Przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy stan bezczynności wystąpi ale zostanie usunięty po wniesieniu skargi, co również nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Wobec stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ nie pozostawał w bezczynności, skargę na bezczynność należało uznać za bezzasadną.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.